ई-कॉमर्स कंपन्यांमध्ये कर्मचाऱ्यांची कार्यक्षमता अत्यंत कमी असल्यास काय करावे? कारणांपासून ते उपायांपर्यंत संपूर्ण विश्लेषण.

आपलेई-कॉमर्सकंपनी बाजारातील स्पर्धेमुळे नाही तर तुमच्या बेसुमार आणि स्वस्त "परोपकारामुळे" नष्ट झाली.

दररोज डोळे उघडल्यावर तुम्हाला विशेषतः थकवा जाणवतो का?

सकाळी आठ वाजता येणाऱ्या कर्मचाऱ्यांवर मी लक्ष ठेवतो, एक मिनिटही उशिरा येण्याची भीती वाटते.

एकाही ग्राहकाची चौकशी चुकेल अशी भीती असल्याने मी सकाळ ग्राहक सेवा प्रत्युत्तरे पाहण्यात घालवली.

दुपारी, मला शिपमेंट तपासण्यासाठी स्वतः गोदामात जावे लागले, कारण मला भीती होती की एकाच लेबलवर चुकीचे लेबल लावले जाईल.

रात्री घरी आल्यावरही मला विविध ग्रुप मेसेजेसना सामोरे जावे लागत होते आणि मी पहाटे २ वाजेपर्यंत व्यस्त असे.

तुम्हाला वाटते की तुम्ही जगातील सर्वात मेहनती बॉस आहात.

तुम्हाला असे वाटते की तुम्ही स्वर्ग आणि पृथ्वी हलवली आहे, आणि स्वतःलाही हलवले आहे.

पण जेव्हा मी आर्थिक विवरणपत्रे उचलली तेव्हा माझे मन खूप दुखावले.

मानवी कार्यक्षमता दयनीयपणे कमी आहे, नफा सिकाडाच्या पंखासारखा पातळ आहे आणि रोख प्रवाह नेहमीच आटण्याचा धोका असतो.

ते का?

तुम्ही दुप्पट प्रयत्न का करता पण तुमच्या समवयस्कांपेक्षा निम्मे उत्पादन का मिळवत नाही?

मी तुम्हाला एक क्रूर सत्य सांगू इच्छितो.

हे एकूणच वातावरण वाईट आहे म्हणून नाही किंवा उच्च परतावांचा कालावधी संपला आहे म्हणून नाही.

फक्त एकच मुख्य कारण आहे: तुमची "व्यवसाय ऑपरेटिंग सिस्टम" अजूनही आदिम कृषी युगात अडकलेली आहे.

तुम्ही एका भयानक "निम्न-स्तरीय परिश्रमाच्या सापळ्यात" अडकला आहात.

तुम्ही धोरणात्मक आळस लपवण्यासाठी रणनीतिक व्यस्ततेचा वापर करत आहात.

आता, मी हा पडदा बाजूला करणार आहे आणि या समस्येचे तीन आयामांमधून पूर्णपणे विश्लेषण करणार आहे: व्यवस्थापन, संघटना आणि निधी.

जर तुम्ही हे तीन महत्त्वाचे मुद्दे उलगडले नाहीत, तर तुम्ही स्वतःहून काम कराल आणि तरीही पैसे कमवू शकणार नाही.

व्यवस्थापनाबद्दल: दयाळू हृदय सैन्याचे नेतृत्व करू शकत नाही; "नियम" ऐवजी "भावना" वापरा.

अनेक बॉसनी माझ्याकडे तक्रार केली आहे की त्यांच्या टीमचे व्यवस्थापन करणे कठीण आहे.

विशेषतः जे कर्मचारी माझ्यासोबत अनेक वर्षांपासून आहेत, त्यांच्या क्षमता स्पष्टपणे जुळत नाहीत.

कमी उत्पादन, भरपूर तक्रारी आणि कंपनीत नकारात्मकता पसरवण्याची प्रवृत्ती.

पण बॉस नेहमी म्हणतात, "अरे, आम्हाला त्यांच्याबद्दल भावना निर्माण झाल्या आहेत, आम्हाला ते सहन होत नाही, चला त्यांना आणखी एक संधी देऊया."

कृपया ही स्त्री दया ताबडतोब थांबवा.

व्यवसाय क्षेत्रात, हा लोखंडी नियम लक्षात ठेवा: सामान्यांवर दया करणे म्हणजे प्रयत्न करणाऱ्यांवर क्रूरता.

तुम्हाला वाटते का की एका सामान्य कर्मचाऱ्याला ठेवणे म्हणजे त्यांना फक्त अतिरिक्त पगार देणे?

ते पूर्णपणे चुकीचे आहे.

एखाद्या संस्थेमध्ये, सामान्यता शून्य नसते; सामान्यता ही एक ऋण संख्या असते.

तुमच्या संस्थेत एका सामान्य कर्मचाऱ्याने एक मौल्यवान पद भूषवले आहे.

तो तुमची व्यवस्थापन ऊर्जा काढून टाकतो, चुका टाळण्यासाठी तुम्हाला सतत त्याच्यावर लक्ष ठेवावे लागते.

त्याहूनही भयावह गोष्ट म्हणजे तो कुजलेल्या सफरचंदासारखा असेल, जो त्याच्या सभोवतालच्या सर्वांना भ्रष्ट करेल.

जर तुम्ही प्रतिभा श्रेणी आणि यादी आयोजित केली नाही आणि खालच्या दर्जाच्या कामगिरी करणाऱ्यांना दृढनिश्चयाने काढून टाकले नाही, तर उच्च दर्जाच्या प्रतिभांचे वेतन वाढवण्यासाठी बजेट कुठून आणाल?

ही एक अतिशय सोपी गणित समस्या आहे.

जर तुम्ही आळशी आणि कठोर परिश्रम करणाऱ्यांना अंदाजे समान वेतन दिले तर परिणाम एकच होईल.

"वाईट पैसा चांगला पैसा बाहेर काढतो" हे ते प्रसिद्ध वाक्य आहे.

खरोखरच उत्कृष्ट व्यक्तींचे डोळे दूरदर्शी असतात.

त्यांना हे अन्याय्य वाटेल, त्यांना वाटेल की येथे कोणतीही आशा नाही.

शेवटी, सर्व सक्षम लोक निघून गेले, फक्त आळशी लोक राहिले ज्यांना तुम्ही गोळीबार सहन करू शकला नाही.

त्या क्षणी, तुम्हाला खरोखरच स्वतःला जीव मुठीत धरून काम करावे लागेल.

खरे व्यवस्थापन, थोडक्यात, मानवी स्वभावाच्या विरुद्ध जाते.

आपल्याला अकार्यक्षम प्रक्रियांमधून निर्दयीपणे संसाधने काढून टाकण्यासाठी यंत्रणांचा वापर करण्याची आवश्यकता आहे.

मग ही संसाधने उच्च-उत्पादन असलेल्या प्रतिभांना पोसण्यावर केंद्रित केली जातात.

काही लोकांना आधी श्रीमंत होण्याची परवानगी देण्याचा मूळ हेतू असा आहे की इतर अपात्र लोकांना शक्य तितक्या लवकर बाहेर काढले पाहिजे.

हे ऐकायला कठीण वाटेल, पण कंपनीच्या अस्तित्वासाठी ही सर्वात मोठी जबाबदारी आहे.

टॅलेंट इन्व्हेंटरी कशी करावी?

तुम्ही डिजिटल टॅलेंट असेसमेंट सिस्टम स्थापित केली पाहिजे.

भावनांवर अवलंबून राहू नका, डेटावर अवलंबून राहा.

कोणाचे उत्पादन जास्त आहे?

कोणत्याचा रूपांतरण दर जास्त आहे?

ग्राहकांचे समाधान सर्वात जास्त कोणाला आहे?

सर्वांना एका टेबलमध्ये ठेवा आणि कामगिरीनुसार त्यांना क्रमवारी लावा.

सर्वात खालच्या २०% लोक, ते कंपनीत कितीही वर्षे असले तरी, त्यांनी तुमच्यासोबत कितीही वेळा मद्यपान केले असले तरी.

ज्यांच्याशी बोलण्याची गरज आहे त्यांच्याशी बोलले पाहिजे आणि ज्यांना निघून जाण्यासाठी राजी करायचे आहे त्यांना निघून जाण्यासाठी राजी केले पाहिजे.

एकदा तुम्ही या नकारात्मक मालमत्ता कमी केल्या की, तुम्हाला आढळेल की कंपनीचे वातावरण त्वरित सुधारते.

जे राहिले त्यांनी आशा आणि न्याय पाहिला.

मानवी कार्यक्षमता स्वाभाविकपणे वाढेल.

प्रतिभेबद्दल: भरतीच्या अडचणीबद्दल तक्रार करू नका; कारण तुम्हाला "मालमत्तेचा पुनर्वापर" समजत नाही.

दुसऱ्या आणि तिसऱ्या श्रेणीतील शहरांमधील अनेक व्यवसाय मालक नेहमीच तक्रार करत असतात.

"आमचे क्षेत्र खूप लहान आहे; आम्ही अनुभवी लोकांना भरती करू शकत नाही."इंटरनेट मार्केटिंगऑपरेशन्स तज्ञ.

"मला एक कुशल व्यापारी शोधायचा आहे, पण कोणीही यायला तयार नाही."

हा देखील एक मोठा गैरसमज आहे.

तुम्ही "तारणहार" शोधण्याच्या मानसिकतेसह भरती करत आहात.

तुम्ही अशा ऑपरेशन्स डायरेक्टरच्या शोधात आहात जो स्वतःचे संसाधने घेऊन येईल, सर्वकाही जाणेल आणि तो येताच संपूर्ण ऑपरेशनवर वर्चस्व गाजवू शकेल.

हे मुळात "नशिबावर जुगार" आहे.

कंपनीची मुख्य स्पर्धात्मकता कधीही "प्रतिभावंतांवर अवलंबून राहून" बांधली जाऊ नये.

प्रतिभावान व्यक्ती केवळ महागड्या नसतात तर अत्यंत अस्थिर देखील असतात.

जर तुमची कंपनी एका विशिष्ट व्यक्तीशिवाय काम करू शकत नसेल, तर तुम्ही दिवाळखोरी होण्यापासून फार दूर नाही.

खरे स्वामी तेच असतात जे "पद्धतशीर क्षमता" निर्माण करतात.

बाजारात "शार्पशूटर" शोधण्यासाठी जगभर जाऊ नका.

तुम्हाला एक आधुनिक शस्त्रास्त्र कारखाना बांधायचा आहे.

तुम्हाला तुमचे सर्व अनुभव, तुमचे डावपेच आणि तुमच्या प्रक्रियांना बळकटी देण्याची गरज आहे.

त्यांना प्रमाणित SOPs (मानक कार्यपद्धती) मध्ये रूपांतरित करा.

प्रत्येक कृती, प्रत्येक शब्द आणि प्रत्येक पाऊल स्पष्टपणे लिहिले पाहिजे.

एकदा तुमच्याकडे ही प्रणाली आली की, तुमचे भरतीचे मानक पूर्णपणे बदलतील.

तुम्हाला त्या अहंकारी तथाकथित "तज्ञांना" कामावर ठेवण्याची गरज नाही.

तुम्हाला फक्त दोन निर्देशकांकडे पाहण्याची आवश्यकता आहे: "शिकण्याची क्षमता" आणि "अंमलबजावणी क्षमता".

जोपर्यंत तुम्ही हुशार आहात आणि काम करण्यास तयार आहात, तेवढे पुरेसे आहे.

त्याला तुमच्या शस्त्रागारात टाका आणि SOP नुसार प्रशिक्षित करा.

जो सैनिक तीन दिवसांत मानक कार्यप्रणाली (SOP) शिकू शकतो तो एक पात्र सैनिक असतो.

तुमच्याकडे कितीही अनुभव असला तरी, जर तुम्ही ते शिकू शकत नसाल तर तुम्ही पात्र नाही.

ही खरी औद्योगिक विचारसरणी आहे.

सामान्य लोकांना असाधारण गोष्टी करू द्या

जेव्हा तुमच्या कंपनीकडे संपूर्ण ज्ञान प्रणाली असेल तेव्हा चमत्कार घडतील.

लहान शहरातून अलिकडेच पदवीधर झालेले विद्यार्थी देखील जर नियमांचे पालन केले तर आवश्यक असलेल्या कामगिरीच्या ८०% कामगिरी करू शकतात.

केएफसी आणि मॅकडोनाल्ड्स जगभर कसे पसरले याचे हे रहस्य आहे.

तुम्ही कधी मॅकडोनाल्ड्सचा असा शेफ पाहिला आहे का ज्याला मिशेलिन थ्री-स्टार रेटिंग मिळाले आहे?

नाही, ते सर्व कॉलेजचे विद्यार्थी आहेत जे अर्धवेळ काम करतात.

पण त्यांनी बनवलेले बर्गर नेहमीच सारखेच चवीचे असतात.

ही एका व्यवस्थेची शक्ती आहे.

तुम्हाला ही क्षमता तुमच्या वैयक्तिक मालमत्तेत नव्हे तर कंपनीच्या मालमत्तेत बदलण्याची आवश्यकता आहे.

जेव्हा तुमच्या कौशल्यांचे "संकलन" केले जाते आणि "पुन्हा वापरता येते" तेव्हा तुमची उत्पादकता वेगाने वाढू शकते.

अन्यथा, तुमच्या प्रक्रियांमधील पोकळी भरून काढण्यासाठी तुम्ही नेहमीच महागडे मानवी संसाधने वापरत असाल.

भांडवलाबद्दल: नफा हा एक भ्रम आहे; रोख प्रवाह हा जीवनरक्त आहे.

शेवटचा गैरसमज असा आहे की अनेक व्यवसाय मालक खात्यांचा मागोवा ठेवू शकत नाहीत.

मी अशा अनेक कंपन्या पाहिल्या आहेत ज्या कागदावर खूप चांगल्या दिसतात.

बॉसने मला रिपोर्ट दाखवला आणि बढाई मारली, "हे बघ, या ऑर्डरचा एकूण नफा मार्जिन ३०% आहे आणि त्या ऑर्डरचा एकूण नफा मार्जिन ४०% आहे. ते प्रभावी दिसत नाही का?"

मी त्याला फक्त विचारले, "वर्षाच्या अखेरीस तुमच्या खात्यात पैसे आहेत का?"

तो क्षणभर स्तब्ध झाला आणि तो अडखळला, काहीही बोलू शकला नाही.

का?

कारण तुमचे सर्व पैसे एका अंधार्या गोदामात साठवून ठेवले आहेत.

लघु आणि मध्यम आकाराच्या उद्योगांसाठी सर्वात कमी संसाधन कोणते आहे?

तो नफा नाही, रोख आहे.

नफा हा फक्त हिशेबाच्या पुस्तकातला एक आकडा आहे; तो काल्पनिक आहे.

बँक खात्यात असलेली आणि कधीही वापरता येणारी रोख रक्कमच खरी असते.

"भांडवल उलाढाल दर" च्या दृष्टिकोनातून तुम्ही तुमच्या व्यवसायाचे पुनर्परीक्षण केले पाहिजे.

जर तुम्ही फक्त १०% च्या एकूण नफ्यासह व्यवसाय केला, परंतु तुम्ही महिन्यातून एकदा तुमचे पैसे वळते करू शकता.

एका वर्षाच्या कालावधीत, तुमच्या गुंतवणुकीवर १२०% परतावा मिळतो.

जर तुम्ही एकच व्यवसाय करार केला तर तुम्ही ५०% नफा मिळवू शकता, परंतु तुम्ही वर्षातून एकदाच पैसे वळवू शकता.

मग तुमचा वार्षिक परतावा दर फक्त ५०% असेल.

जरी पहिले काम कठीण वाटत असले तरी प्रत्यक्षात ते जास्त पैसे देते आणि कमी जोखीम पत्करते.

उलाढालीची कार्यक्षमता कशी वाढवायची?

अत्यंत काटेकोर इन्व्हेंटरी व्यवस्थापन आवश्यक आहे.

विशिष्ट कालावधीपेक्षा जास्त असलेली कोणतीही इन्व्हेंटरी कंपनीसाठी कर्करोग आहे.

आपल्याला ते कोणत्याही परिस्थितीत काढून टाकावे लागेल.

सवलती, जाहिराती, किंवा अगदी भंगार म्हणून विकणे.

जोपर्यंत तुम्हाला पैसे परत मिळू शकतात तोपर्यंत तो विजय आहे.

बुडलेल्या खर्चाबाबत कंजूषी करू नका.

तुमच्या हातात इन्व्हेंटरी अडकल्याने तुमचे भांडवलच अडकत नाही तर स्टोरेज फी देखील लागते आणि अवमूल्यनाची चिंता निर्माण होते.

वस्तूंचे पैशात रूपांतर करणे, जरी तुमचे थोडे नुकसान झाले तरी, जोपर्यंत पैसे फिरत आहेत तोपर्यंत ते परत मिळवण्याची संधी आहे.

म्हणूनच अनेक मोठ्या कंपन्या "शून्य इन्व्हेंटरी" चा पाठलाग करतात.

प्रत्येक इन्व्हेंटरी टर्नओव्हर संपत्तीत वाढ दर्शवते.

जर तुमची कार्यक्षमता कमी असेल, तर बहुधा तुमचा रोख प्रवाह देखील मंद असल्याने.

प्रत्येकजण न विकलेल्या वस्तू हलवण्यात व्यस्त आहे. ते कसे कार्यक्षम असू शकते?

निष्कर्ष: व्यवसाय उत्क्रांतीचे कठोर सत्य

नाट्यमय बदलाच्या या युगात, कोणत्याही प्रकारची स्थिरता ही मूलतः प्रतिगमन आहे.

आपण हे मान्य केले पाहिजे की व्यवसाय जग जंगलाच्या सर्वात थंड कायद्यावर चालते.

एन्ट्रॉपी वाढीचा नियम आपल्याला सांगतो की बंद प्रणाली अराजकता आणि विनाशाकडे वळतील.

केवळ बाह्य ऊर्जा आणून आणि जुने संतुलन तोडूनच प्रणाली पुढे झेप घेऊ शकते.

तुम्ही सध्या अनुभवत असलेले दुःख हे प्रत्यक्षात संज्ञानात्मक सुधारणा होण्यापूर्वीच्या वाढत्या वेदना आहेत.

जुन्या नकाशांचा वापर करून नवीन जमीन शोधण्याचा प्रयत्न करू नका.

जेव्हा तुम्ही तुमच्या कंपनीकडे निर्मात्याच्या दृष्टिकोनातून पाहू शकता, तेव्हा तुम्हाला आढळेल की सर्व समस्या, शेवटी, गणितीय समस्या आणि मानवी समस्या आहेत.

त्या खोट्या भावनिक गुंतागुंती सोडून द्या आणि व्यवसायाच्या मूलभूत तर्काकडे परत या.

प्रणाली तयार करण्यासाठी अत्यंत तर्कशुद्धता वापरा आणि त्यांचे व्यवस्थापन करण्यासाठी जलद आणि निर्णायक पद्धती वापरा.

हे कर्मचारी, कुटुंब आणि समाज यांच्याप्रती दयाळूपणाचे सर्वात मोठे कृत्य आहे.

आशा आहे की, हे सखोल पुनरावलोकन तुमच्या विचारसरणीतील गळू उघडून, स्केलपेलसारखे काम करेल.

ते तुम्हाला वेदनेत जागे होण्यास आणि त्या स्पष्टतेत पुनर्जन्म घेण्यास अनुमती देते.

बेरीज करणे

शेवटी, आजच्या महत्त्वाच्या मुद्द्यांचा आढावा घेऊया:

पहिला,व्यवस्थापन निर्दयी असले पाहिजेसामान्य कर्मचाऱ्यांना काढून टाका, वाईट पैशातून चांगले पैसे बाहेर पडू देऊ नका आणि उच्च प्रतिभेला संसाधने वाटप करा.

第二,व्यवस्था मजबूत असायला हवीवैयक्तिक प्रतिभांवर अवलंबून न राहता, एक प्रमाणित SOP शस्त्रागार स्थापित करा आणि क्षमतांचा मालमत्तेवर आधारित पुनर्वापर साकार करा.

तिसरा,जलद उलाढाल आवश्यक आहेएकूण नफ्यावरून भांडवली उलाढालीच्या दराकडे लक्ष केंद्रित करा, इन्व्हेंटरी समस्या दूर करा आणि निरोगी रोख प्रवाह सुनिश्चित करा.

तुम्ही एक तत्व हजार वेळा ऐकू शकता, पण जर तुम्ही ते प्रत्यक्षात आणले नाही तर ते निरुपयोगी आहे.

उद्या सकाळपासून, मी तुम्हाला तीन गोष्टी करण्याचा सल्ला देतो.

पहिली गोष्ट म्हणजे तुमची कर्मचाऱ्यांची यादी उघडा, सर्वात वाईट १०% कर्मचाऱ्यांना वर्तुळात टाका आणि या महिन्याच्या आत त्या समस्या सोडवा.

दुसरी गोष्ट म्हणजे तुमच्या मुख्य व्यवसाय प्रक्रियांना वैयक्तिकरित्या एका निर्दोष मानक कार्यपद्धती (SOP) मध्ये लिहा.

तिसरी गोष्ट म्हणजे गोदामात जाऊन अर्ध्या वर्षांपासून तिथे पडलेला सर्व माल साफ करणे.

चला कृती करूया.

जरी तुम्ही थोडेसे बदलले तरी तुम्ही ९०% लोकांपेक्षा आधीच पुढे आहात.