Існуючы рынак абавязкова скароціцца: чым больш старанна працуе каманда электроннай камерцыі, тым большая верагоднасць таго, што яна створыць крызісы ў будучыні.

Нядаўна я вячэраў са старым сябрам, які працуе ў сферы электроннай камерцыі амаль дзесяць гадоў.

Ён пахваліўся мне тым, якая бязлітасная цяпер яго каманда, якая штодня старанна правярае каэфіцыенты канверсіі і сярэдні кошт замовы, адкрывае панэлі дадзеных а другой гадзіне ночы і нават восем разоў пераглядае сцэнарыі абслугоўвання кліентаў.

Пакуль я слухаў, мне сапраўды стала крыху няёмка.

Не тое каб я лічыў, што ён не працуе шмат.

Наадварот, ён занадта стараўся.

Але я ведаю адно: яго катэгорыя прадуктаў зніжаецца ўжо пяць кварталаў запар.

Гэта жорсткая, але аб'ектыўная праўда.

Акцыі непазбежна скароцяцца; гэта жалезны закон фізікі.

Любы існуючы рынак асуджаны на скарачэнне.

Гэта не пытанне таго, ці дастаткова вы працуеце.

Гэта фізічны закон, які рэгулюе жыццёвы цыкл прадукту, і ён абсалютна не мае нічога агульнага з сілай волі чалавека.

Прадукт, які вы ствараеце, мае свой жыццёвы цыкл, які ўключае нараджэнне, старэнне, хваробы і смерць.

Пасля таго, як першапачатковыя перавагі вычарпаюцца, карыстальнікі стамляюцца ад гэтага, і з'яўляюцца альтэрнатывы, незалежна ад таго, колькі аптымізацыі ні праводзіцца, крывая будзе працягваць зніжацца.

Вычарпванне вады з працякаючай лодкі — самая далікатная пастка.

Я бачыў занадта шмат каманд, якія ўсё больш і больш вымотваліся, чым больш яны працавалі.

Адкуль бярэцца стомленасць?

Яны прысвяцілі ўсю сваю энергію аднаму: як запаволіць падзенне на крывой, якая была асуджана на спуск.

Гэта як быць у дзіравай лодцы і адчайна спрабаваць вычарпаць ваду.

Дзеянні былі асабліва кранальнымі.

Усе чэрпалі ваду, моцна пацеючы, і начальнік таксама чэрпаў ваду. Ніхто не адважваўся спыніцца, бо калі б яны спыніліся, вада б пералілася.

Але канцоўка насамрэч была напісана даўно.

Лодка працякае.

Як хутка ні чэрпай, а хуткасць паступлення вады не перавысіць.

Аднойчы хуткасць пад'ёму больш не магла паспяваць за намі, і ўвесь карабель затануў.

Такая занятасць — вельмі далікатная пастка.

Таму што гэта выглядае асабліва пазітыўна, устойліва і заслугоўвае пахвалы.

У рэшце рэшт, гэта выкарыстанне тактычнай стараннасці для маскіроўкі стратэгічнай адстаўкі.

Стратэгія Apple заключаецца ў тым, каб працягваць будаваць наступны карабель.

Што такое сапраўды выдатны стыль гульні?

Першае, што прыйшло мне ў галаву, — гэта яблык.

Паглядзіце на Apple, гэтая кампанія ніколі не спадзявалася на тое, што адзін прадукт будзе служыць вечна і вытрымае выпрабаванне часам.

Калі iPod дасягнуў свайго піку папулярнасці, ён не проста сядзеў без справы; замест гэтага ён стаў стварэннем iPhone.

У той дзень, калі iPhone «забіў» iPod, ён ужо заклаў падмурак для экасістэмы iPad і Mac.

Пазней, гадзіннікі, навушнікі, паслугі — адна новая крывая за другой, працягвалі назапашвацца.

Стары змяншаецца, але гэта нармальна, бо новы вырас.

Гэта не было шалёным чэрпаннем вады з працякаючай лодкі.

Было такое адчуванне, што яны ўжо будавалі наступны карабель, пакуль стары яшчэ плыў па плыні.

Гэтая тактыка, кажучы проста, надзвычай простая, але большасць кампаній не могуць яе рэалізаваць.

Асноўная каштоўнасць начальніка — уменне адступіць і знайсці новыя магчымасці.

Чаму гэта нельга зрабіць?

Таму што ў гэтым ёсць асабліва бесчалавечны аспект.

У чым жа, насамрэч, заключаецца асноўная каштоўнасць начальніка?

Многія начальнікі, асабліва тыя, хто прайшоў шлях у бізнесе з самых нізоў, асабліва схільныя рабіць пэўныя памылкі.

Калі ў існуючым бізнэсе ўзнікае праблема, яго першая рэакцыя — кінуцца і ўзяць на сябе працу супрацоўнікаў.

Ён пераглядаў сцэнарыі абслугоўвання кліентаў, кантраляваў распаўсюджванне рэкламных матэрыялаў і нават асабіста ўдзельнічаў у прамой трансляцыі.

Ён лічыў, што гэта называецца паказваць прыклад і быць на пярэднім краі.

Але, шчыра кажучы, гэта менавіта апошняе, што павінен рабіць начальнік.

Многія начальнікі бачаць у гэтым крыніцу бяспекі, быццам неба абваліцца, калі яны асабіста не будуць кіраваць бізнесам.

Але чым мацней вы трымаецеся, тым менш новага будзе расці.

Калі існуючыя прадпрыемствы ўсё яшчэ могуць генераваць грашовы паток, кіраўніку не варта асабіста ўмешвацца і зачэрпваць гэтую ваду.

Замест гэтага яны вызвалілі час і рэсурсы ад старога бізнесу.

Навошта яго выносіць?

Знайдзіце і вызначце наступную дадатковую магчымасць.

Ці адчуваецца гэты рух камфортна?

Мне зусім няёмка.

Падумайце: вы знаёмыя са старой справай, вы можаце разумець дадзеныя, вы можаце кіраваць камандай, і ў вас ёсць пэўныя справы кожны дзень.

Наступная магчымасць росту расплывістая, невядомая і можа ні да чаго не прывесці нават пасля шасці месяцаў намаганняў.

Такім чынам, чалавечая прырода будзе падштурхоўваць вас да старой працы, да таго, што ў вас добра атрымліваецца і на што вы можаце адразу атрымаць водгук.

Але калі вы будзеце пагаджацца з чалавечай прыродай, кампанія асуджаная на правал.

Kodak і Nokia пацярпелі няўдачу з-за недахопу вады.

Калі ўжо зайшла гаворка пра гэта, мне ўзгадаліся два старыя, але жахлівыя прыклады, пра якія я заўсёды думаю.

Кодак.

Лічбавы фотаапарат быў вынайдзены яго ўласнымі людзьмі, той самы, што быў у 1975 годзе.

Але кампанія не магла адмовіцца ад свайго старога прыбытковага бізнесу з кінавытворчасцю, таму трымала тэхналогію ў шуфлядзе.

Пакуль іншыя дасягнуць поспеху ў лічбавых тэхналогіях, яны ўжо патонуць разам са сваімі супрацоўнікамі.

Нокіа.

Кароль эры звычайных тэлефонаў з дзіўна высокай доляй рынку.

Калі на яго абрынулася хваля смартфонаў, ён усё яшчэ збіраў ваду з звычайных тэлефонаў. Пакуль ён паспрабаваў падняць галаву, хваля ўжо абрынулася яму ў твар.

Не тое каб яны не стараліся.

Яны проста трацілі ўсю сваю энергію, спрабуючы запаволіць крывую, якая была асуджана на падзенне.

Гэта нечым падобна на другі закон тэрмадынамікі.

Замкнёная сістэма, якая не атрымлівае пастаянна новую энергію, будзе толькі апускацца ў беспарадак і знішчэнне.

У свеце бізнесу старая крывая падобная да дзіравага карабля; яна не стане лепшай сама па сабе, пакуль вы актыўна не пабудуеце новую.

Падзел абавязкаў павінен быць выразным; нельга блытаць гэтыя дзве задачы.

Вяртаючыся да падзелу працы, патрабаванні насамрэч надзвычай зразумелыя.

У старой каманды была вельмі выразная місія: рабіць толькі адну рэч.

Старанна вывучыце старыя прадукты, удасканаліце ​​іх і выцісніце з іх рэшту каштоўнасці па максімуму.

Аптымізуйце тое, што трэба аптымізаваць, павышайце эфектыўнасць, дзе гэта магчыма, і зарабляйце як мага больш кожны дзень.

Гэтая частка кошту — гарантаваны грашовы паток, крыніца жыццёвай сілы, якая падсілкоўвае новы бізнес.

А як наконт начальніка і асноўнага персаналу?

Трэба прымусіць сябе выйсці з зоны камфорту.

Ідзі і задавольвай гэтыя дробныя, незадаволеныя патрэбы.

Зазірніце ў інерцыю гэтых старых прадпрыемстваў, у зусім нябачныя куткі і знайдзіце наступную хвалю рэсурсаў.

Не варта блытаць гэтыя дзве рэчы.

Калі старую каманду пастаянна адцягваюць на працу над новымі рэчамі, грашовы паток старога бізнесу будзе напружаным.

Калі начальніка пастаянна цягнуць да старых спраў, каб зарабіць грошы, новага росту ніколі не з'явіцца.

Пачуццё бяспекі прыходзіць ад веданьня таго, адкуль прыйдзе наступная хваля ежы.

Шчыра кажучы, я ўсё больш пераконваюся, што пачуццё бяспекі кампаніі ніколі не можа быць пабудавана шляхам простай аховы.

Як бы старанна вы яго ні ахоўвалі, гэты невялікі кавалачак зямлі ў рэшце рэшт зацвярдзее.

Толькі калі ваша ўвага пераключаецца з «як абараніць гэты невялікі кавалачак зямлі» на «дзе менавіта наступная хваля ежы?», вы можаце сапраўды адчуць пачуццё бяспекі.

Інакш?

Уся ваша занятасць, звышурочная праца і карпатлівая праца сёння — гэта толькі падстава для заўтрашняга крызісу.

Лодка ўсё яшчэ працякае.

Ты ўсё яшчэ чэрпаеш ваду.

Спакой на паверхні вады можа падмануць іншых, але ён не можа падмануць час.

Дык давайце вернемся да таго сябра з самага пачатку.

У той дзень я не стрымалася і сказала яму нешта непрыемнае.

Я спытаў яго: «Перастань чэрпаць ваду, паглядзі ўверх і паглядзі, дзе наступны човен».

Ён на хвіліну змоўк, потым засмяяўся і сказаў: «Ты маеш рацыю, але я сапраўды не магу зараз уцячы».

Я разумею, што ён не мог ад гэтага ўцячы.

Я сапраўды разумею.

Але ад некаторых рэчаў рана ці позна давядзецца пазбаўляцца.

Адпампоўваць ваду, перш чым лодка патане, зусім не тое ж самае, што чакаць, пакуль вада дасягне вашай шыі.

Якая цудоўная эпоха, сябры мае.

Існуючыя актывы непазбежна знікнуць; назапашванне — гэта ключ да выжывання.

Не хвалюйся так, каб не заплакаць на дзірачнай лодцы.