Ing mburi perang rega e-commerce: 90% saka potongan rega sing ditindakake dening para penjual minangka jebakan, dene para ahli entuk dhuwit kanthi ngunggahake rega lan adol kanthi rega sing saya dhuwur.

Apa kowé wis nemokaké bebener sing nglarani ati?

Wong loro mau mbukak toko online.

Ana wong sing gampang banget ngedol barang kanthi rega dhuwur, lan para pelanggan padha rebutan tuku.

Ana wong sing kerja keras banget kanggo ngurangi bathi, nanging para pelanggan isih sambat babagan rega sing larang lan banjur lunga.

Akeh sing duwe bisnis e-commerce , ora preduli wis pirang-pirang taun bisnis kasebut.

Dheweke ora bisa uwal saka lingkaran setan iki.

Kita kerja keras tanpa kenal lelah untuk mengoptimalkan produk kita.

Ngirit biaya kanthi nekat.

Dheweke kerja keras tanpa kendhat kanggo sinau teknik operasional.

Pungkasane, dheweke mung bisa tiba ing rawa perang rega lan ora bisa metu.

Dheweke kerep takon karo raine sing katon bingung.

Kualitas produkku jelas luwih apik tinimbang pesaingku.

Regane mung luwih larang 5 yuan.

Yèn ngono, kenapa pelanggan langsung noleh lan tuku sing luwih murah?

Aku arep ngaturake tembung-tembungku ing kene dina iki.

Iki pancen dudu amarga kowe ora usaha cukup keras.

Ora ateges produkmu ora cukup apik.

Ora ateges kowé kurang katrampilan operasional.

Sampeyan wis nggawe kesalahan strategis sing bisa ngrusak kabeh bisnis sampeyan.

Kowé nyoba mlebu kategori sing wis "miskin".

Golekana dhuwit sing mung bisa dipikolehi "para bangsawan".

Kesalahan iki ora ana hubungane karo gaweyan.

Ora ana hubungane karo sregep.

Iku mung ana hubungane karo kognisi.

Donya bisnis iku kaya jagad nyata.

Ana hirarki sing ketat.

Aku nyebut pola iki minangka téori hierarki kategori.

Saben kategori produk, wiwit dina lair.

Dheweke nduweni gen sing ora bisa diganti kanthi gampang.

Sawetara kategori produk wis ditemtokake dening syarat yen "kudu murah".

Sawetara kategori produk pancen "mesthine larang".

Gen iki wis ngoyot banget ing alam bawah sadar kolektif konsumen.

Iku dudu perkara sing bisa kokwalik mung nganggo sawetara tembung iklan utawa sawetara kaca rincian produk.

Nalika kowé nglawan iku, kowé nglawan manungsa.

I. Apa sing diarani "kategori produk regane murah"? Para pelanggan wis nemtokake rega murah kasebut ing pikirane.

Kapisan, mangerteni konsep sing paling inti.

Sing diarani "kategori wong miskin".

Iku soko sing ditampa pangguna kanthi ora sadar.

Barang iki "mung pantes regane iki".

Ora preduli sepira sampurnane sing kok gawe.

Batas rega wis suwe dikunci.

Ayo kula paringi sawetara conto sing panjenengan temoni saben dina.

Umpamane, kaos kaki.

Kowé migunakaké katun Mesir sing dadi bahan pokok dawa.

Kowé nyewa desainer kondhang.

Kowé wis nindakaké pakaryan sing sampurna.

Iku isih mung kaos kaki sepasang.

Ing pikirane wong akeh banget.

Regane kira-kira sepuluh yuan.

Kowé arep ngedol kuwi mung 99 yuan sakpasang.

Reaksi pisanan konsumen dudu "Mewah banget!"

Nanging, tegese "Kowé ngganggu aku."

Umpamane, kantong sampah, kaos putih biasa, lan mi biasa.

Saka perspektif panganggo.

Iki murni barang konsumsi.

Iku minangka kabutuhan urip .

Iku bab sing ora nduweni nilai tambah akeh.

Panjenengan nandheske kualitas dhuwur, kualitas apik, lan langka ing jinis produk iki.

Pangguna mung ora percaya.

Dheweke mung mbandhingake endi sing luwih murah.

Endi sing luwih hemat biaya?

Bakul endi sing nawakake gratis ongkos kirim lan hadiah gratis?

Wong-wong mau padha rebutan barang kalebu golongan wong miskin.

Nasibmu mung siji.

Ngilangake biaya kanthi luwih kejem tinimbang liyane.

Gawe luwih cepet tinimbang liyane kanggo nambah efisiensi.

Dheweke luwih gelem melu perang rega tinimbang liyane.

Apa sampeyan pengin lolos saka perang rega?

Meh ora mungkin.

Amarga mung kuwi motivasi pangguna kanggo tuku.

Iku babagan ngirit dhuwit.

II. Apa sing diarani "kategori produk mewah"? Saya murah regane, saya sithik pelanggan sing wani tuku.

Kosok baline karo kategori wong miskin.

Logika sing ndasari kategori aristokrat yaiku...

Murah = ora aman.

Murah = ora bisa dipercaya.

Murah = ora efektif.

Ing trek iki.

Rega dhewe minangka bagean saka daya saing produk.

Iku malah sinonim kanggo kepercayaan.

Aku bakal njelasake logika ing mburi rega premium kanggo barang-barang mewah.

Dheweke dipérang dadi telung jinis sing paling umum.

1. Bisnis ing Rai: Wedi Premium

Ayo diwiwiti saka dandanan lan perawatan kulit, yaiku topik sing paling akrab kanggo bocah-bocah wadon.

Sebotol krim mata regane 9.9 yuan wis gratis ongkos kirim.

Lan sebotol krim mripat sing regane 399.

Bentenane biaya bahan baku bisa uga ora sepuluh kali lipat.

Nanging apa kowé wani ngolesaké krim mata rega 9.9 yuan ing mripatmu?

Meh ora ana sing wani.

Amarga rai iku larang regane.

Alam bawah sadar pangguna iku langsung banget.

Produk murah kuwi diolesake ing rai.

Ing kasus masalah kulit kayata jerawat, alergi, utawa kerusakan kulit.

Sapa sing bakal nanggung akibaté?

Mulane, dheweke luwih seneng ngentekake dhuwit luwih akeh.

Tuku ketenangan pikiran, tuku perlindungan, tuku dukungan merek.

Ing kene, rega dhuwur padha karo keamanan.

Regane murah = resiko.

Saya murah regane, saya curiga rasane.

2. Bisnis Bocah: Premium Kecemasan

Sabanjure, ayo dideleng bisnis sing ana gandhengane karo bocah-bocah.

Pendidikan, susu bubuk, sandhangan bocah, dolanan.

Panjaluk inti wong tuwa ora tau dadi pilihan sing paling murah.

Nanging, kudune "luwih apik, luwih aman, lan luwih dipercaya".

Kursus iki kurang banget ora normal.

Reaksi pisanan wong tuwa dudu amarga dheweke wis entuk tawaran.

Nanging, dheweke ragu apa gurune kuwi kompeten.

Apa buku teks wis cocog?

Apa iku bakal ngrugekake bocah kasebut?

Kanggo ngurangi rasa kuwatir iki.

Dheweke gelem mbayar premi sing dhuwur.

Ing kategori iki.

Rega minangka kriteria panyaringan.

Iku uga minangka sumber keamanan.

3. Bisnis sing aman: Premi tanpa kuwatir

Akeh wong sing melu e-commerce lintas wates wis ngalami iki.

Produk listrik, onderdil mobil, piranti omah cerdas.

Wong manca luwih seneng mbayar rega sing larang.

Iku dudu amarga dheweke bodho utawa duwe dhuwit akeh banget.

Luwih tepaté, wong-wong mau mung wedi banget karo masalah.

Biaya tenaga kerja ing luar negeri larang banget.

Barang sing tak tuku rusak sawise rong dina digunakake.

Biaya ndandani bisa uga luwih dhuwur tinimbang produk kasebut dhewe.

Kanggo nyegah masalah lan risiko ing mangsa ngarep.

Dheweke luwih seneng ngentekake sawetara lusin dolar luwih akeh saiki.

Tuku produk sing stabil, awet, lan bisa dipercaya.

Iki minangka conto khas saka premi sing tanpa repot.

Sapa sing bisa nyedhiyakake kualitas sing stabil lan bisa dipercaya?

Sapa waé sing entuk bathi gedhé.

Tinimbang ngandelake rega murah.

III. Kekurangane 90% bakul e-commerce: Njupuk risiko saka kategori produk murah nalika nyoba nggawe dhuwit saka produk mewah.

Aku wis nyakseni akeh banget tragedi kanggo para pemilik bisnis e-commerce.

Dhèwèké jelas nyekel sakepel "glepung" ing tangané.

Nanging dhèwèké nggunakaké kabèh wektuné kanggo mikir kepriyé carané ngedol "emas" kanthi rega sing wis ditemtokake.

Iki dudu perkara gaweyan.

Iki arah sing salah.

Sampeyan ana ing pasar ing ngendi pangguna mung gelem mbandhingake rega.

Dheweke meksa ngomong babagan kualitas, sentimen, lan produk mewah.

Hasilé yaiku...

Kowé obah dhéwé.

Ora bisa mbujuk klien.

Pungkasane, dheweke kepeksa nurunake rega.

Saben pangurangan rega ndadekake bathi saya suda.

Mudhunake rega menyang ngisor tegese metu saka pasar kanthi rugi.

Ora ateges kowé ora cukup apik.

Kowé salah milih medan perang.

Kaping papat, yen sampeyan pengin uwal saka perang rega, sampeyan mung duwe rong cara metu sing nyata.

Yen sampeyan isih ngandelake rega kanggo tetep ngambang.

Kowé kudu mandheg lan mriksa trekmu kanthi teliti.

Produkmu kalebu kategori endi?

Yen produkmu kalebu...

Tipe wong sing rumangsa rugi yen ora tuku barang sing murah.

Umpamane, tisu, kantong sampah, lan kebutuhan pokok saben dina.

Kowé mung duwé rong dalan sing kudu ditempuh.

Aturan pisanan yaiku nampa kasunyatan.

Kita kudu kanthi jujur ​​fokus kanggo nggayuh rasio biaya-kinerja sing paling apik.

Kompetisi iki babagan efisiensi rantai pasokan, skala, lan kontrol biaya.

Aja ngimpi babagan bathi sing dhuwur.

Kapindho, ganti trek langsung.

Ganti menyang produk sing digawe khusus kanthi nuansa buatan tangan.

Utawa produk fungsional kanthi alangan teknologi.

Nganyarke produk saka wong miskin menyang wong bangsawan.

Nanging yen kategori produk sampeyan minangka salah sijine.

Tipe wong sing ora bakal rumangsa tentrem yen ora tuku barang sing larang.

Umpamane, perawatan kulit, pendidikan, kesehatan, lan peralatan presisi.

Mula sampeyan pancen ora kena nurunake rega kanthi sembrono.

Mudhunake rega bakal ngurangi status seseorang.

Penurunan rega ngrusak kepercayaan.

Sing kudu ditindakake yaiku terus-terusan ningkatake nilai kasebut.

Gunakna merek, layanan, asil, lan dukungan.

Dakkandhani pangguna: Regane pancen pantes.

Dudutan: Persepsi nemtokake nasibe

Kasunyatan sing kejem ing jagad bisnis yaiku kerja keras ora mesthi njamin ganjaran; pilihan minangka faktor sing nemtokake.

Sampeyan kudu ngerti manawa kategori produk duwe gen dhewe-dhewe.

Produk kanggo wong miskin mesthi bakal menang mung amarga rega, dene produk kanggo elit mesthi duwe ruang kanggo rega premium.

Kaya sing kasebut ing Harvard Business Review, "Pangarep-arep psikologis konsumen asring nemtokake wates ndhuwur rega luwih saka produk kasebut dhewe."

Mulane, kawicaksanan sejati ora dumunung ing kompetisi sing keras kepala ing kategori produk murah, nanging ing uwal saka jebakan perang rega lan nemokake sektor ing ngendi sampeyan bisa mbenerake rega sing dhuwur.

Pandanganku prasaja: ing bisnis, nggawe pilihan sing tepat luwih penting tinimbang kerja keras.

Usaha iku taktik; pilihan iku strategi.

Yen strategine salah, upaya taktis apa wae ora bakal mbantu.

Elinga iki: jerone pangertenmu nemtokake gedhene bathimu.

Saiki, priksa kategori produk sampeyan, pikirake babagan industri sampeyan, lan lakoni bisnis sing ngidini sampeyan "percaya diri karo kekuwatan rega sampeyan".