ਲੇਖ ਡਾਇਰੈਕਟਰੀ
ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਰਾਤ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜੋ ਲਗਭਗ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਈ-ਕਾਮਰਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ ।
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਟੀਮ ਹੁਣ ਕਿੰਨੀ ਬੇਰਹਿਮ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਰਾਂ ਅਤੇ ਔਸਤ ਆਰਡਰ ਮੁੱਲ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ 2 ਵਜੇ ਡੇਟਾ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਹਕ ਸੇਵਾ ਸਕ੍ਰਿਪਟਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਵਾਰ ਸੋਧਦੀ ਹੈ।
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬੇਚੈਨ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ।
ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ, ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ: ਉਸਦੀ ਉਤਪਾਦ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪੰਜ ਤਿਮਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ।
ਇਹ ਇੱਕ ਬੇਰਹਿਮ ਪਰ ਬਾਹਰਮੁਖੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।
ਸਟਾਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁੰਗੜ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਕੋਈ ਵੀ ਮੌਜੂਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਸੁੰਗੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।
ਇਹ ਉਤਪਾਦ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਭੌਤਿਕ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਮਨੁੱਖੀ ਇੱਛਾ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਉਤਪਾਦ ਦਾ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚੱਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਜਨਮ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਲਾਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਪਭੋਗਤਾ ਇਸ ਤੋਂ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਿਕਲਪ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਅਨੁਕੂਲਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਵਕਰ ਘਟਦਾ ਰਹੇਗਾ।
ਲੀਕ ਹੁੰਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕੋਮਲ ਜਾਲ ਹੈ।
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਨਾ ਹੀ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਥਕਾਵਟ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ: ਇੱਕ ਮੋੜ 'ਤੇ ਗਿਰਾਵਟ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹੌਲੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਹ ਇੱਕ ਲੀਕ ਹੁੰਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਸਖ਼ਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਸੀਨਾ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੌਸ ਵੀ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਰੁਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਓਵਰਫਲੋ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪਰ ਅੰਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਸ਼ਤੀ ਲੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਕੱਢੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਗਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸਕੂਪਿੰਗ ਦੀ ਗਤੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੀ, ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਜਹਾਜ਼ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੋਮਲ ਜਾਲ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ, ਲਚਕੀਲਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਯੋਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਣਨੀਤਕ ਅਸਤੀਫ਼ੇ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਰਣਨੀਤਕ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਐਪਲ ਦੀ ਰਣਨੀਤੀ ਅਗਲਾ ਜਹਾਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਤਮ ਖੇਡਣ ਦੀ ਸ਼ੈਲੀ ਕੀ ਹੈ?
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸੇਬ ਆਇਆ।
ਐਪਲ ਵੱਲ ਦੇਖੋ, ਇਸ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਉਤਪਾਦ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਚੱਲੇ।
ਜਦੋਂ ਆਈਪੌਡ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਸੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਸਨੇ ਆਈਫੋਨ ਬਣਾਇਆ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਆਈਫੋਨ ਨੇ ਆਈਪੌਡ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਿਨ ਹੀ ਇਸਨੇ ਆਈਪੈਡ ਅਤੇ ਮੈਕ ਦੇ ਈਕੋਸਿਸਟਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਘੜੀਆਂ, ਹੈੱਡਫੋਨ, ਸੇਵਾਵਾਂ - ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮੋੜ, ਢੇਰ ਲੱਗਦੇ ਗਏ।
ਪੁਰਾਣਾ ਘਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਵਾਂ ਵਧਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਲੀਕ ਹੁੰਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਗਲਾ ਜਹਾਜ਼ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਜਹਾਜ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਇਹ ਚਾਲ, ਸੌਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ।
ਇੱਕ ਬੌਸ ਦਾ ਮੁੱਖ ਮੁੱਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਮੌਕੇ ਲੱਭਣਾ ਹੈ।
ਇਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ?
ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਪਹਿਲੂ ਹੈ।
ਇੱਕ ਬੌਸ ਦਾ ਮੂਲ ਮੁੱਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ?
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੌਸ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਉਣਾ ਅਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕੰਮ ਲੈਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਗਾਹਕ ਸੇਵਾ ਸਕ੍ਰਿਪਟਾਂ ਨੂੰ ਸੋਧਿਆ, ਪ੍ਰਚਾਰ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲਾਈਵ ਸਟ੍ਰੀਮ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।
ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਣ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਆਖਰੀ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਬੌਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੌਸ ਇਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ।
ਪਰ ਜਿੰਨਾ ਤੁਸੀਂ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜੋਗੇ, ਓਨੀਆਂ ਹੀ ਘੱਟ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਧਣਗੀਆਂ।
ਜਦੋਂ ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਨਕਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੌਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਖਲ ਦੇਵੇ।
ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਇਸਨੂੰ ਕਿਉਂ ਕੱਢੀਏ?
ਅਗਲਾ ਵਾਧਾਯੋਗ ਮੌਕਾ ਲੱਭੋ ਅਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰੋ।
ਕੀ ਇਹ ਹਰਕਤ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਬੇਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ: ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਡੇਟਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਟੀਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਖਾਸ ਕੰਮ ਹਨ।
ਅਗਲਾ ਵਿਕਾਸ ਮੌਕਾ ਅਸਪਸ਼ਟ, ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਧੱਕੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਹੋ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰੰਤ ਫੀਡਬੈਕ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕੰਪਨੀ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਡੈਕ ਅਤੇ ਨੋਕੀਆ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਕਾਰਨ ਠੋਕਰ ਖਾ ਗਏ।
ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਪਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕੋਡੈਕ।
ਡਿਜੀਟਲ ਕੈਮਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਇਸਦੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ 1975 ਦਾ ਸੀ।
ਪਰ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਵਾਲੇ ਫ਼ਿਲਮ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੇ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੂਸਰੇ ਡਿਜੀਟਲ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਨੂੰ ਸਫਲ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਸਮੇਤ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨੋਕੀਆ।
ਫੀਚਰ ਫ਼ੋਨ ਯੁੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉੱਚ ਮਾਰਕੀਟ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਜਦੋਂ ਸਮਾਰਟਫ਼ੋਨਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਈ, ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਫੀਚਰ ਫ਼ੋਨਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਸਨੇ ਉੱਪਰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਲਹਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀ ਸੀ।
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਉਸ ਮੋੜ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਰਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਡੁੱਬਣਾ ਹੀ ਸੀ।
ਇਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਥਰਮੋਡਾਇਨਾਮਿਕਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਇੱਕ ਬੰਦ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜੋ ਲਗਾਤਾਰ ਨਵੀਂ ਊਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਸਿਰਫ ਵਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇਗੀ।
ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਾ ਮੋੜ ਇੱਕ ਲੀਕ ਹੁੰਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ।
ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੋਵਾਂ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਲਝਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਿਰਤ ਵੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣੀ ਟੀਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਮਿਸ਼ਨ ਸੀ: ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕੰਮ ਕਰਨਾ।
ਪੁਰਾਣੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜਚੋਲ ਕਰੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਮੁੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਨਿਚੋੜੋ।
ਜਿਸਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲ ਬਣਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਕਮਾਓ।
ਮੁੱਲ ਦਾ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਗਾਰੰਟੀਸ਼ੁਦਾ ਨਕਦ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਨਵੇਂ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਹੈ।
ਅਤੇ ਬੌਸ ਅਤੇ ਕੋਰ ਸਟਾਫ ਬਾਰੇ ਕੀ?
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਰਾਮ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੀਆਂ, ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਦੀ ਜੜਤਾ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਦੇਖੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਅਗਲੀ ਲਹਿਰ ਲੱਭੋ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜੇਕਰ ਪੁਰਾਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਲਗਾਤਾਰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦੇ ਨਕਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਪੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਜੇਕਰ ਬੌਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਵਾਂ ਵਿਕਾਸ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਇਹ ਜਾਣਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੋਜਨ ਦੀ ਅਗਲੀ ਲਹਿਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਵੇਗੀ।
ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਯਕੀਨ ਵੱਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਟੁਕੜਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਧਿਆਨ "ਇਸ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ" ਤੋਂ "ਭੋਜਨ ਦੀ ਅਗਲੀ ਲਹਿਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" ਵੱਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?
ਨਹੀਂ ਤਾਂ?
ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਰੁਝੇਵਿਆਂ, ਓਵਰਟਾਈਮ ਕੰਮ, ਅਤੇ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸੰਕਟ ਲਈ ਬੀਜ ਬੀਜ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕਿਸ਼ਤੀ ਅਜੇ ਵੀ ਰਿਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੀ।
ਤਾਂ ਆਓ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਦੋਸਤ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ।
ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਅਣਸੁਖਾਵਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਾਣੀ ਕੱਢਣਾ ਬੰਦ ਕਰ, ਉੱਪਰ ਦੇਖ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ।"
ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰੁਕਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਵੇਲੇ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।"
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਪਰ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਪੰਪ ਕਰਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਤੁਹਾਡੀ ਗਰਦਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਕਿੰਨਾ ਵਧੀਆ ਯੁੱਗ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤੋ।
ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਪਤੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਰ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਇਕੱਠਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਬਚਾਅ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਹੈ।
ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੀਕ ਹੁੰਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ 'ਤੇ ਰੋਵੋ।
ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਚੇਨ ਵੇਇਲਿਯਾਂਗ ਦੇ ਬਲੌਗ ( https://www.chenweiliang.com/ ) 'ਤੇ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਲੇਖ "ਮੌਜੂਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁੰਗੜ ਜਾਵੇਗਾ: ਈ-ਕਾਮਰਸ ਟੀਮ ਜਿੰਨੀ ਔਖੀ ਕੰਮ ਕਰੇਗੀ, ਓਨੀ ਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਹ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਸੰਕਟ ਲਈ ਬਾਰੂਦੀ ਸੁਰੰਗਾਂ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ" ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਲਿੰਕ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਝਿਜਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ: https://www.chenweiliang.com/cwl-34631.html