52 асрори сарватмандӣ, ки сарватмандон намедонанд ва 10 қоидаи тиллоӣ, ки фаҳмиши шуморо дар бораи пулкоркунӣ тағйир медиҳанд.

1. Агар имкон бошад, лутфан парастореро киро кунед, ки воқеан шуморо мефаҳмад...ҲаётҲамаи сарватмандон ин ҳилаи махфиро мефаҳманд.
2. Ҳангоми қарз гирифтан, ба бонк муроҷиат кунед; ҳар қадар маблағи қарз калонтар бошад, ҳамон қадар бехатартар аст.
3. Барқарор кардани робитаҳо бо чеҳраҳои бонуфузи маҳаллӣ он чизест, ки шахсро "шахси доно" мегардонад.
4. Барои як одами оддӣ, ҳама чизе, ки онҳо бояд дар тӯли умри худ ба он диққат диҳанд, тилло аст: вақте ки нархи тилло паст мешавад, иқтисодиёт рушд мекунад, ки ин вақти хубест барои сармоягузорӣ; вақте ки нархи тилло боло меравад, иқтисодиёт дар ҳолати рукуди иқтисодӣ қарор дорад ва эҳтиёткор будан тавсия дода мешавад.
5. Барои назорат кардани вазъият, шумо бояд шариконеро интихоб кунед, ки аз худатон заифтаранд.
6. Анҷом додани корҳо бо пурсидани шахси ҷинси муқобил аксар вақт самараноктар аст.
7. Шабакасозӣ сарват аст; доираи иҷтимоии худро фаъолона васеъ кунед ва муносибатҳои босифат, бахусус захираҳоеро, ки метавонанд сарват оваранд, ҷамъ оваред.
8. Ҳар қадар макон шукуфонтар бошад, пул кор кардан ҳамон қадар осонтар аст, аммо рақобат низ шадидтар аст.
9. Ҳеҷ гоҳ бо зани зебо ба тиҷорат машғул нашавед.
10. Дар хотир доштани одамон хуб будан ва қодир будан ба онҳо бо ном дар вохӯрии дуюм ҷалби муштариёни содиқро осонтар мекунад.
11. Шумо набояд чизҳоро арзон фурӯшед, аммо бояд ба муштариён эҳсос кунед, ки гӯё онҳо созишномаи хуб ба даст меоранд.
12. Пул кор кардан аз ақл, биниш ва имконият вобаста аст.
13. Онҳое, ки ба технология дилбастагӣ доранд, камбағалонанд; онҳое, ки дар анҷом додани корҳо устуворанд, аблаҳанд. Элитаи ҳақиқӣ...ШахсТаҳқиқот на ба рӯйдодҳо, балки ба одамон нигаронида шудааст.
14. Барои одамони бахил ва бадкирдор сохтани тиҷорати калон душвор хоҳад буд.
15. Одамони ботаҷриба дар тиҷорат медонанд, ки чӣ тавр бо ҷараён раванд.
16. Омода бошед, ки хато кунед. Дар ҷавонӣ, арзиши хато кардан кам аст ва афтодан ба домҳо қисми ногузири ба воя расидан аст.
17. Устоди ҳақиқӣ касест, ки ба як нуқтаи фурӯш диққат медиҳад ва худро ба қувваҳои асосии он мебахшад.
18. Маъруфият сарватро муайян мекунад; малакаҳои хуби муоширати байнишахсӣ барои ба даст овардани пули калон муҳиманд.
19. Тӯҳфаҳои ройгон ё хӯроки ройгон вуҷуд надоранд.
20. Агар шумо хоҳед, ки пул кор кунед, шумо бояд ба занон диққат диҳед, зеро мардон пул кор мекунанд ва занон онро сарф мекунанд.
21. Шумо танҳо дар сурате метавонед бештар ба даст оред, ки агар ба дигарон иҷозат диҳед, ки аввал пул кор кунанд.
22. Агар шумо бо меҳнати ҷисмонӣ пул кор мекунед, танбалӣ накунед; агар шумо бо ақл пул кор мекунед, бепарвоӣ накунед; агар шумо бо пул пул кор мекунед, виҷдони худро зери хатар нагузоред; агар шумо бо захираҳо пул кор мекунед, дар бораи нигоҳ доштани обрӯи худ аз ҳад зиёд хавотир нашавед.
23. Додани тӯҳфаҳо метавонад 80% мушкилотро ҳал кунад, дар ҳоле ки надодани тӯҳфа метавонад маънои онро дошта бошад, ки мушкилот ҳеҷ гоҳ ҳал нахоҳанд шуд.
24. Нигоҳ доштани тӯҳфаҳо дар бағоҷи мошинатон манфиатҳои бешумор дорад.
25. Пеш аз он ки муваффақ шавед, худро аз ҳад зиёд роҳат ҳис накунед.
26. Барои тиҷорат кардан, шумо бояд донед, ки чӣ тавр сухан гӯед, чӣ гуна бо одамон муомила кунед ва чӣ гуна тӯҳфаҳо диҳед.
27. Пӯсти ғафс як фазилат аст.
28. Муваффақият ба кӯмаки панҷ намуди одамон ниёз дорад: хайрхоҳон, мураббиён, хешовандон, кӯшишҳои худ ва назорати рақибон.
29. Пеш аз оғози тиҷорат, аввал муносибатҳоро муайян кунед; агар онҳо чунин набошанд, шитоб накунед.
30. Тиҷоратҳое, ки монеаҳои кам барои вуруд доранд, душвортаринанд, зеро рақибон аз ҳад зиёданд.
31. Одамоне, ки наметавонанд аз ғурури худ даст кашанд, тақдири онҳо ин аст, ки пули калон ба даст наоранд.
32. Онҳое, ки ба пули ночиз бо чашми паст менигаранд, метавонанд пули калонро фаромӯш кунанд.
33. Шумо метавонед бе мулоқот зиндагӣ кунед, аммо шумо бояд занонро дарк кунед; агар шумо занонро нафаҳмед, шумо ҷомеаро намефаҳмед ва агар шумо ҷомеаро нафаҳмед, шумо наметавонед пул кор кунед. Соҳаҳое, ки дар онҳо занони зебо фаровонанд, фоидаовартарин соҳаҳо мебошанд.
34. Дар тиҷорат, шумо бояд омӯзед, ки қарзро кам кунед ва ҳеҷ гоҳ қарзро дароз накунед.
35. Вақте ки шумо бо одамони хуб муошират мекунед, худатон ҳам хуб мешавед.
36. Як сухани нек метавонад нисфи одамонро ба худ ҷалб кунад, як тӯҳфа метавонад беш аз 70% -ро ба худ ҷалб кунад, суханони нек бо тӯҳфа метавонад беш аз 90% -ро ба худ ҷалб кунад ва риояи хоҳишҳои онҳо метавонад қариб ҳамаро ба худ ҷалб кунад.
37. Барои пул кор кардан, шумо бояд ҳар рӯз танҳо ду кор кунед: дар давоми рӯз ба нақша гиред ва шабона баррасӣ кунед.
38. Дар мағозаҳое, ки иҷорапулии паст доранд, эҳтиёт бошед, зеро иҷорапулии паст аксар вақт маънои кам будани шумораи муштариёнро дорад.
39. Ман танҳо се кор мекунам: машқ кардан, пул кор кардан ва омӯхтан.
40. Ҳамоҳангӣ сарват меорад; агар ягон низои манфиат вуҷуд надошта бошад, аз пайдо кардани душман худдорӣ кунед.
41. Пули калон дар се то панҷ сол ба даст меояд; шумо онро ё доред, ё не.
42. Сирри ба даст овардани пули калон аз ҷониби сарватмандон: камтар кор кунед, танҳо корҳои муҳимтаринро анҷом диҳед. Одамоне, ки ҳар рӯз банд ҳастанд, вақт надоранд, ки воқеан пул кор кунанд.
43. Онҳое, ки тоқат карда наметавонанд, аз байн мераванд; онҳое, ки тоқат карда метавонанд, фарқ мекунанд.
44. Барои ба даст овардани пули калон, ба шумо орзу, хоҳиш ва ангезаи амал лозим аст.
45. Корхонаҳои оилавӣ бояд аз низоъҳои дохилӣ худдорӣ кунанд.
46. Биомӯзед, ки дигарон аз он истифода баранд; онҳое, ки дар вазифаҳои қудратӣ ҳастанд, медонанд, ки чӣ гуна ба дигарон имкон диҳанд, ки аз онҳо фоида баранд, то одамони бештарро дар атрофи худ ҷамъ кунанд.
47. Онҳое, ки воқеан метавонанд бо сарвати бузург сарукор кунанд, аксар вақт аз эҳсосот дуранд; агар онҳо натавонанд монеаҳои эмотсионалиро паси сар кунанд, ба даст овардани сарват ва шараф барояшон душвор хоҳад буд.
48. Одамоне, ки тамоми рӯз худро дар меҳнати сахт ғӯтонидаанд, сарватманд намешаванд. Сарват мукофоти дониш аст, на мукофоти меҳнат.
49. Ҳангоми анҷом додани тиҷорат, барои пули охирин тамаъ накунед.
50. Омӯзиши ҳама чиз ғайр аз пул кор кардан беҳуда сарф кардани вақт аст.
51. Имконият ҳамеша ақли омодаро афзалтар медонад ва сарват ҳеҷ гоҳ танбалро афзалтар намедонад.
52. Ҳангоми сармоягузорӣ, муҳим аст, ки хатари худро гуногунранг кунед; ҳамаи тухмҳои худро дар як сабад наандозед.

Онҳое, ки ин паёмро тасодуфан мебинанд, лутфан шарҳе гузоред: "Баъд аз бадтарин чиз, беҳтарин чиз, хушбахтӣ низ меояд."

Хулоса: Даҳ қоидаи тиллоӣ

1. Шабакасозӣ сарват аст; муносибатҳои босифатро фаъолона инкишоф диҳед, хусусан онҳое, ки метавонанд сарват оваранд.
2. Муваффақият аз ақл, биниш ва имконият вобаста аст; камтар кор кунед ва ба муҳимтарин чизҳо диққат диҳед.
3. Дар тиҷорат, шумо бояд донед, ки чӣ тавр сухан гӯед, чӣ гуна бо одамон муошират кунед ва чӣ гуна тӯҳфа диҳед. Додани тӯҳфаҳо метавонад 80% мушкилотро ҳал кунад.
4. Нуқтаҳои фурӯши худро муайян кунед, ба таҳқиқоти амиқ диққат диҳед ва садоқат калиди устод шудан аст.
5. Омода бошед, ки хато кунед; аз сар гузаронидани мушкилот дар ҷавонӣ қисми ногузири рушд аст.
6. Фурсат ҳамеша ақли омодаро афзалтар медонад ва сарват танбалро афзал намедонад.
7. Ҳангоми сармоягузорӣ, муҳим аст, ки хатарҳоро гуногунранг кунед ва ҳамаи тухмҳои худро дар як сабад наандозед.
8. Сарватмандон медонанд, ки чӣ гуна ба дигарон фоида расонанд ва бо ин васила одамони бештарро ҷалб кунанд.
9. Дар тиҷорат, идоракунии самараноки муносибатҳо муҳим аст; тиҷоратҳое, ки монеаҳои кам барои вуруд доранд, душвортарин муваффақият дар онҳо мебошанд.
10. Онҳое, ки наметавонанд монеаҳои эмотсионалиро паси сар кунанд, ба даст овардани сарват ва мақом душвор хоҳад буд; онҳое, ки воқеан қодиранд бо сарвати бузург кор кунанд, аксар вақт бераҳм ҳастанд.