Tiyak na liliit ang kasalukuyang merkado: habang mas nagsisikap ang isang e-commerce team, mas malamang na lumikha ito ng mga krisis sa hinaharap.

Kamakailan lang ay nakipaghapunan ako sa isang matandang kaibigan na halos sampung taon na sa negosyo ng e-commerce.

Ipinagmalaki niya sa akin kung gaano na kalupit ang team niya ngayon, sinusuri nang mabuti ang mga conversion rate at average na order value araw-araw, kinukuha ang mga data dashboard ng alas-2 ng madaling araw, at walong beses pa ngang binabago ang mga script ng customer service.

Habang nakikinig ako, medyo nakaramdam talaga ako ng pagkabalisa.

Hindi naman sa iniisip kong hindi siya nagsusumikap.

Sa kabaligtaran, masyado siyang nagsikap.

Pero isa ang alam ko: ang kategorya ng produkto niya ay bumababa nang limang magkakasunod na quarter.

Ito ay isang malupit ngunit obhetibong katotohanan.

Hindi maiiwasang lumiit ang mga stock; ito ay isang bakal na batas ng pisika.

Ang anumang umiiral na merkado ay nakatakdang lumiit.

Hindi ito tanong kung sapat na ba ang iyong pagsisikap.

Ito ay isang pisikal na batas na namamahala sa siklo ng buhay ng produkto, at wala itong kinalaman sa kagustuhan ng tao.

Ang produktong ginagawa mo ay may sariling siklo ng buhay, kabilang ang kapanganakan, pagtanda, pagkakasakit, at kamatayan nito.

Kapag naubos na ang mga paunang benepisyo, nagsasawa na ang mga gumagamit dito, at lumilitaw ang mga alternatibo; gaano man karami ang pag-optimize na ginagawa, patuloy na bababa ang kurba.

Ang pagsalok ng tubig mula sa isang tumutulo na bangka ang pinakamaingat na patibong.

Nakakita na ako ng napakaraming koponan na lalong napapagod habang mas nagtatrabaho sila.

Saan nanggagaling ang pagod?

Inilaan nila ang lahat ng kanilang lakas sa iisang bagay: kung paano pabagalin ang pagbaba sa isang kurba na nakatakdang bumaba.

Parang nasa isang bangkang tumutulo, pilit na sinusubukang sumalok ng tubig.

Ang mga kilos ay partikular na nakakaantig.

Lahat ay nagsasalok ng tubig habang pawis na pawis, at sumasalok din ng tubig ang amo. Walang nangahas na huminto, dahil kung gagawin nila, aapaw ang tubig.

Pero ang wakas ay matagal nang naisulat.

Tumutulo ang bangka.

Kahit gaano kabilis ka sumalok, hindi mo maaabutan ang bilis ng pagpasok ng tubig.

Isang araw, hindi na nakasabay ang bilis ng pagsalok, at lumubog ang buong barko.

Ang ganitong uri ng pagiging abala ay isang napakabanayad na patibong.

Dahil mukhang positibo ito, matatag, at karapat-dapat sa papuri.

Sa huli, ginagamit nito ang taktikal na pagsusumikap upang itago ang estratehikong pagbibitiw.

Ang estratehiya ng Apple ay patuloy na itayo ang susunod na barko.

Ano ang tunay na nakahihigit na istilo ng paglalaro?

Ang unang pumasok sa isip ko ay isang mansanas.

Tingnan mo ang Apple, ang kompanyang ito ay hindi kailanman umasa sa iisang produkto lamang na tatagal magpakailanman upang labanan ang pagsubok ng panahon.

Noong nasa tugatog ng kaunlaran ang iPod, hindi lang ito basta-basta nakatayo roon na walang ginagawa; sa halip, nagpatuloy ito sa paglikha ng iPhone.

Noong araw na pinatay ng iPhone ang iPod, inilatag na nito ang pundasyon para sa ecosystem ng iPad at Mac.

Kalaunan, ang mga relo, headphone, serbisyo—sunod-sunod na mga kurba, ay patuloy na dumarami.

Nababawasan na ang luma, pero ayos lang, dahil lumaki na ang bago.

Hindi ito abalang-abala sa pagsalok ng tubig mula sa isang tumutulo na bangka.

Para bang ginagawa na nila ang susunod na barko habang ang luma ay nakalutang pa rin.

Sa madaling salita, ang taktikang ito ay napakasimple, ngunit karamihan sa mga kumpanya ay hindi ito kayang gawin.

Ang pangunahing kahalagahan ng isang boss ay ang pag-atras at paghahanap ng mga bagong oportunidad.

Bakit hindi ito magawa?

Dahil mayroong isang partikular na hindi makataong aspeto dito.

Ano nga ba ang pangunahing halaga ng isang boss?

Maraming mga boss, lalo na iyong mga nagtrabaho nang paunti-unti sa negosyo, ang madaling makagawa ng isang partikular na pagkakamali.

Kapag may lumitaw na problema sa isang umiiral na negosyo, ang una niyang reaksyon ay ang sumugod at akuin ang trabaho mula sa mga empleyado.

Binago niya ang mga script ng customer service, pinangasiwaan ang pamamahagi ng mga promotional materials, at personal pa ngang nakilahok sa live stream.

Pakiramdam niya ay tinatawag itong pagpapakita ng halimbawa at pagiging nangunguna.

Pero sa totoo lang, ito mismo ang huling bagay na dapat gawin ng isang boss.

Maraming amo ang nakikita ito bilang isang pinagmumulan ng seguridad, na parang babagsak ang langit kung hindi nila personal na hahawakan ang negosyo.

Pero habang mas mahigpit ang kapit mo, mas kakaunti ang mga bagong bagay na tutubo.

Kapag ang mga kasalukuyang negosyo ay maaari pa ring kumita ng pera, ang dapat talagang gawin ng amo ay hindi personal na makialam para sakupin ang mga iyon.

Sa halip, nakapaglaan sila ng oras at mga mapagkukunan mula sa lumang negosyo.

Bakit ilalabas?

Hanapin at tukuyin ang susunod na unti-unting pagkakataon.

Komportable ba ang pakiramdam sa paggalaw na ito?

Hindi ako komportable kahit kailan.

Isipin mo: pamilyar ka sa lumang negosyo, naiintindihan mo ang datos, kaya mong pamunuan ang team, at may mga tiyak kang dapat gawin araw-araw.

Ang susunod na pagkakataon sa paglago ay malabo, hindi alam, at maaaring walang maidulot kahit na pagkatapos ng anim na buwang pagsisikap.

Kaya likas na katangian ng tao ang magtutulak sa iyo pabalik sa iyong mga dating trabaho, para gawin ang mga bagay na magaling ka at makakakita ka agad ng feedback.

Pero kung susundin mo ang kalikasan ng tao, tiyak na mawawasak ang kompanya.

Parehong natisod ang Kodak at Nokia dahil sa pagsalok ng tubig.

Habang pinag-uusapan ito, naaalala ko ang dalawang luma ngunit nakakakilabot na halimbawa na lagi kong naiisip.

Kodak.

Ang digital camera ay naimbento ng sarili nitong mga tao, iyong mula pa noong 1975.

Ngunit hindi nito matiis na isuko ang luma nitong kumikitang negosyo ng pelikula, kaya itinago nito ang teknolohiya sa isang kahon.

Sa oras na mapatagumpay na ng iba ang digital na teknolohiya, lulubog na rin ito kasama ng mga tauhan nito.

Nokia.

Ang hari ng panahon ng feature phone, na may nakakagulat na mataas na bahagi sa merkado.

Nang humampas ang alon ng mga smartphone, sumasalok pa rin ito ng tubig mula sa mga feature phone. Nang subukang tumingala, humampas na ang alon sa mukha nito.

Hindi naman sa hindi sila sumusubok.

Ginugol lang nila ang lahat ng kanilang lakas sa pagpapabagal sa isang kurbadong nakatakdang lumubog.

Ito ay medyo katulad ng ikalawang batas ng termodinamika.

Ang isang saradong sistema na hindi patuloy na tumatanggap ng bagong enerhiya ay hahantong lamang sa kaguluhan at pagkawasak.

Sa mundo ng negosyo, ang lumang kurba ay parang isang barkong tumutulo; hindi ito gagaling nang mag-isa maliban kung aktibo kang gagawa ng bago.

Dapat malinaw ang paghahati ng mga responsibilidad; hindi dapat mapagkamalan ang dalawang gawain.

Kung babalik tayo sa paghahati ng paggawa, ang mga kinakailangan ay talagang napakalinaw.

Ang lumang koponan ay may napakalinaw na misyon: isang bagay lang ang gawin.

Suriing mabuti ang mga lumang produkto, pinuhin ang mga ito, at lubos na pakinabangan ang natitirang halaga ng mga ito.

I-optimize ang mga kailangang i-optimize, pagbutihin ang kahusayan kung saan posible, at kumita hangga't maaari araw-araw.

Ang bahaging ito ng halaga ay ang garantisadong daloy ng salapi, ang dugong nagbibigay-buhay sa bagong negosyo.

At paano naman ang boss at ang mga pangunahing tauhan?

Kailangan mong pilitin ang sarili mong lumabas sa comfort zone mo.

Humayo at tugunan ang maliliit at hindi pa natutugunan na mga pangangailangan.

Pumunta sa inersya ng mga lumang negosyong iyon, sa mga sulok na ganap na hindi nakikita, at hanapin ang susunod na alon ng mga mapagkukunan.

Hindi dapat ipagkamali ang dalawang bagay na ito.

Kung ang lumang pangkat ay patuloy na hinihila palayo upang magtrabaho sa mga bagong bagay, ang daloy ng salapi ng lumang negosyo ay magiging mahirap.

Kung ang amo ay palaging hinihila pabalik sa lumang negosyo para kumita ng pera, hindi kailanman lilitaw ang mga bagong paglago.

Ang pakiramdam ng seguridad ay nagmumula sa pag-alam kung saan manggagaling ang susunod na alon ng pagkain.

Sa totoo lang, lalo akong nakukumbinsi na ang seguridad ng isang kumpanya ay hindi kailanman mabubuo sa pamamagitan lamang ng pagbabantay dito.

Gaano mo man kahigpit na bantayan, ang maliit na lote ng lupang iyon ay titibay din kalaunan.

Saka mo lang tunay na mararamdaman ang seguridad kapag lumipat na ang pokus mo mula sa "kung paano poprotektahan ang maliit na lote na ito" patungo sa "saan nga ba ang susunod na daluyong ng pagkain?".

Kung hindi?

Lahat ng iyong pagiging abala, overtime, at maselang operasyon ngayon ay pagtatanim lamang ng mga binhi para sa krisis kinabukasan.

Tumutulo pa rin ang bangka.

Sumasalok ka pa ng tubig.

Ang katahimikan sa ibabaw ng tubig ay maaaring makadaya sa iba, ngunit hindi nito kayang dayain ang oras.

Kaya balikan natin ang kaibigang iyon mula sa simula.

Hindi ko napigilan ang sarili ko nang araw na iyon at nakapagsabi ako ng hindi kanais-nais na bagay sa kanya.

Tinanong ko siya, "Tumigil ka sa pagsalok ng tubig, tumingala ka at tingnan mo kung nasaan ang susunod na bangka."

Sandali siyang tumigil, saka tumawa at sinabing, "Tama ka, pero hindi talaga ako makakaalis ngayon."

Naiintindihan ko na hindi niya kayang takasan iyon.

Naiintindihan ko talaga.

Pero may mga bagay na kailangan mong iwasan, maaga man o huli.

Ang pagbomba ng tubig bago lumubog ang bangka ay ibang-iba sa paghihintay hanggang sa umabot ang tubig sa iyong leeg.

Kaygandang panahon, mga kaibigan.

Ang mga umiiral na ari-arian ay tiyak na mamamatay; ang akumulasyon ang susi sa kaligtasan.

Huwag kang masyadong maantig para umiyak sa isang bangkang tumutulo.