तुमची अकार्यक्षमता लपवण्यासाठी परिश्रमाचा वापर करणे थांबवा! वर्षाला ५ अब्ज डॉलर्स कमावणारा दुबईतील एक अब्जाधीश – त्याच्या यशामागील अनेक थक्क करणारी रहस्ये.

काल रात्री मी 'स्कूल ऑफ हार्ड नॉक्स'चा एक भाग पाहिला, ज्यात जेम्सने बुगाटी, मर्सिडीज-बेंझ आणि जेकब अँड कंपनीसाठी निवासी इमारती बांधणाऱ्या मुहम्मद बिंगहट्टी यांची मुलाखत घेण्यासाठी दुबईला १६ तासांचा विमानप्रवास केला होता.

संपूर्ण १७ मिनिटांचा व्हिडिओ पाहिल्यानंतर, मी जवळजवळ तासभर संगणकासमोर विचारात गढून बसलो होतो.

हे त्याच्याकडे असलेल्या पैशामुळे नाही (अर्थात, वर्षाला ५ अब्ज डॉलर्स कमावणे हे अविश्वसनीयच आहे), तर तो जे काही बोलतो ते डोक्यात चपराक बसल्यासारखं वाटतं!

ही मुलाखतीचा व्हिडिओ पाहिल्यानंतर माझ्या लक्षात आले की, मी भूतकाळात 'माझी अकार्यक्षमता लपवण्यासाठी परिश्रमाचा वापर' करत होतो.

चित्रपटातील मला महत्त्वाचे वाटलेले काही प्रमुख मुद्दे खालीलप्रमाणे आहेत:

बिंगहट्टी कसे जिंकले? बुद्धिमत्तेने नव्हे, तर 'नियंत्रणा'ने.

बिंगहट्टीच्या व्यावसायिक साम्राज्याचा गाभा कोणतेतरी अत्याधुनिक व्यावसायिक मॉडेल नसून, 'व्हर्टिकल इंटिग्रेशन' हे चार शब्द आहेत.

जेव्हा इतर लोक मोठ्या इमारती बांधतात, तेव्हा ते टप्प्याटप्प्याने कंत्राटदार, कारखाने आणि पुरवठादार शोधतात, ज्यामुळे प्रत्येक स्तरावर नियंत्रणाचा अभाव निर्माण होतो.

त्याच्याबद्दल काय?

त्याने स्वतःची बांधकाम कंपनी सुरू केली आणि सुतारकाम, ॲल्युमिनियमपासून ते स्टीलपर्यंत सर्व काही स्वतःच हाताळून सात कारखाने उभारले.

हे जड, अवजड आणि संथ दिसतंय, नाही का?

चूक.

प्रक्रियेच्या प्रत्येक पैलूवर त्याचे नियंत्रण असल्यामुळे, तो दुबईमधील सर्वात वेगाने वाढणारा डेव्हलपर बनला.

वेग, गुणवत्ता आणि खर्च हे सर्व त्याच्या हातात आहे.

इतर जण अजूनही कंत्राटदाराच्या दरांची वाट पाहत असतानाच, त्याने मात्र कामाला सुरुवात केली आहे.

माझ्या मते, व्यवसाय सुरू करण्यामधील सर्वात मोठा धोका संसाधनांची कमतरता नसून, मुख्य कौशल्ये बाह्य स्रोतांकडून करून घेणे हा आहे.

तुम्ही कंटेंट तयार करता, पण कॉपीरायटिंग , एडिटिंग आणि वितरण ही सर्व कामे बाहेरून करून घेतली जातात, ज्यामुळे तुमच्या हाती 'चिंता' आणि 'प्रतीक्षा' याशिवाय काहीही उरत नाही.

तुम्ही एक उत्पादन विकसित करता, पण नंतर संशोधन आणि विकास, उत्पादन आणि वाहतूक व्यवस्था बाह्य स्रोतांकडून करून घेता, आणि शेवटी, तुमचे उत्पादन चांगले का आहे हे तुम्ही स्पष्टही करू शकत नाही.

बिंगहट्टी यांचा तर्क स्पष्ट आहे: जर ही तुमची मुख्य क्षमता असेल, तर तुम्ही ते तुमच्या क्षमतेनुसार सर्वोत्तम केले पाहिजे.

सर्व काही करण्याबद्दल नाही, तर ज्या गोष्टी करायलाच हव्यात त्या इतक्या उत्तम प्रकारे करण्याबद्दल आहे की इतरांना त्याची बरोबरी करता येऊ नये.

माझ्या भूतकाळातील अपयशाच्या कारणांपैकी एकावर याचा नेमका घाव बसला!

त्याने स्वतःला कसे प्रस्थापित केले? मार्केटिंगऐवजी 'कथाकथन' वापरून.

बिंगहट्टी केवळ रिअल इस्टेटचे काम करत नाहीत; ते 'ब्रँड स्टोरीटेलिंग' करत आहेत.

जगातील पहिले बुगाटी निवासस्थान, पहिले मर्सिडीज-बेंझ निवासस्थान आणि पहिले जेकब अँड को निवासस्थान या केवळ इमारती नाहीत, तर अशी उत्पादने आहेत जी स्वतःची विक्री करू शकतात.

त्याने मुलाखतीत काहीतरी सांगितले, जे मी माझ्या वहीत उतरवून घेतले:

सर्वोत्तम कंपन्या त्या असतात, जिथे त्यांची उत्पादने स्वतःच आपली ओळख सांगतात.

तुम्हाला अतिरिक्त मार्केटिंगची गरज नाही; गुणवत्ता हीच सर्वोत्तम जाहिरात आहे.

एखाद्या उत्पादनाने 'स्वतःहून स्वतःची ओळख सांगणे' याचा अर्थ काय होतो?

बुगाटी निवासस्थानात एक कार लिफ्ट आहे, ज्यामुळे रहिवाशांना त्यांच्या बुगाटी गाड्या लिव्हिंग रूममध्ये पार्क करून, आपल्या लाडक्या गाडीवर लक्ष ठेवत काम करता येते.

हा संपत्तीचे प्रदर्शन करण्याचा विषय नाही; तर ब्रँडचा आत्मा जीवनशैलीमध्ये एकरूप करण्याचा विषय आहे.

जे लोक हे घर विकत घेतात, ते केवळ घर विकत घेत नाहीत; तर ते 'मी सुद्धा बुगाटीचा मालक आहे' ही ओळख विकत घेतात.

जगातील अव्वल फुटबॉलपटूंपैकी एक आणि ब्राझीलचा खेळाडू नेमार ज्युनियरने ते विकत घेतले; तसेच अंध इटालियन गायक आंद्रेया बोसेली यांनीही ते विकत घेतले.

कारण हे केवळ एक घर नाही, तर ही एक सांगता येण्याजोगी कहाणी आहे.

माझं मत असं आहे की, जर तुमचं उत्पादन विकण्यासाठी मन वळवणाऱ्या विक्री तंत्राची गरज लागत असेल, तर याचा अर्थ असा की ते उत्पादन स्वतःच पुरेसं प्रभावी नाही.

खऱ्या अर्थाने उत्तम उत्पादन तेच असते, जे ग्राहक खरेदी केल्यानंतर सोशल मीडियावर आवर्जून शेअर करतात, इतरांना त्याची शिफारस करतात आणि त्याचा प्रसार करण्यासही मदत करतात.

कारण ते केवळ कार्यक्षमताच विकत घेत नाहीत, तर 'मला जशी व्यक्ती बनायची आहे' ती व्यक्ती विकत घेत आहेत.

म्हणूनच बिंगहट्टी केवळ इमारती बांधत नाहीत, तर वास्तुकलेच्या माध्यमातून कथा सांगतात.

तो का पडत नाही? तो ५-टप्प्यांचे चक्र वापरतो आणि शेवटपर्यंत अथकपणे त्याचा पाठपुरावा करतो.

एका मुलाखतीत, बिंगहट्टी यांनी यशाचे एक असे सूत्र सांगितले जे इतके सोपे होते की लोकांना त्यावर शंका आली:

प्रयत्न → अपयश → शिकणे → सुधारणे → पुन्हा प्रयत्न

पाच पायऱ्या, अनंत चक्र.

तो म्हणाला, "तुम्ही यशस्वी झालात तरी, दररोज काही ना काही गोष्टी चुकतच राहतील."

अपयश टाळणे महत्त्वाचे नाही, तर हे सूत्र आत्मसात करणे महत्त्वाचे आहे.

यामुळे मला १० वर्षांपूर्वी केलेल्या एका प्रोजेक्टची आठवण झाली. मी १० दशलक्ष युआनपेक्षा जास्त गुंतवणूक केली होती, पण एका वर्षानंतर ती सगळी शून्य झाली. मी सर्व काही गमावलं.

त्या वेळी, मला पूर्णपणे पराभूत झाल्यासारखे वाटले आणि माझे आयुष्य संपले आहे असे वाटले. व्यवसाय सुरू करण्यासाठी किंवा इतरांसोबत काम करण्यासाठी मी योग्य नाही, असे मला वाटले.

पण ही मुलाखत पाहिल्यावर माझ्या लक्षात आले की, मी अयशस्वी झालो नव्हतो; मी 'अपयशा'च्या टप्प्यावरच अडकलो होतो आणि 'शिकणे' व 'सुधारणा' या टप्प्यांपर्यंत पोहोचलोच नव्हतो.

बिंगहट्टी म्हणाले की, त्यांना असंख्य वेळा नकार मिळाला आणि ते अयशस्वी झाले, पण तो शेवट आहे असे त्यांना कधीच वाटले नाही.

जेव्हा तुम्हाला वादळी दिवशी समुद्रात फेकले जाते, तेव्हा तुम्ही एकतर बुडून मरता किंवा पोहायला शिकता.

त्याहूनही अधिक निर्दयीपणे, तो हेही म्हणाला:

बुद्धिमत्तेपेक्षा सातत्य अधिक महत्त्वाचे आहे. अनेक बुद्धिमान लोक अयशस्वी होतात, पण जे चिकाटीने प्रयत्न करतात, पडतात आणि प्रत्येक वेळी पुन्हा उठतात, ते अखेरीस यशस्वी होतात. मला वाटतं, अयशस्वी होणं, पडणं आणि प्रत्येक वेळी उठून काहीच झालं नाही अशा थाटात पुढे चालू राहणं, हेच महत्त्वाचं आहे.

हे विधान, 'मी तयार झाल्यावर सुरुवात करेन' असे म्हणणाऱ्या आणि 'आपण हुशार आहोत' असे समजणाऱ्या सर्वांच्या तोंडावर थेट चपराक आहे.

तुम्हाला तयारी करण्याची गरज नाही; तुम्हाला फक्त सुरुवात करायची आहे आणि मग गरजेनुसार बदल करायचे आहेत.

त्याला आधार देणारा त्रिकोण: श्रद्धा, दूरदृष्टी आणि गुणवत्तेप्रती अढळ वचनबद्धता.

मुलाखतीच्या शेवटी, बिंगहट्टी यांनी श्रद्धेबद्दल असे काहीतरी सांगितले की माझ्या अंगावर शहारे आले.

तो म्हणाला, "जेव्हा तुम्ही तुमचे सर्व प्रयत्न करून थकता आणि तरीही अयशस्वी होता, तेव्हा तुम्ही केवळ श्रद्धेवरच अवलंबून राहू शकता."

जे यश तुम्हाला अशक्य वाटत होते, ते अनेकदा प्रार्थनेनंतर घडणाऱ्या चमत्कारांमधूनच मिळते.

ही केवळ प्रेरणा देणारी पोकळ आश्वासने नाहीत; तर व्यावसायिक जगाचा अनुभव असलेल्या एका व्यक्तीने आपण सर्वशक्तिमान नाही हे मान्य करणे आहे.

त्याचा यशाचा त्रिकोण अगदी स्पष्ट आहे:

1. एक दृढ विश्वास—की एखादी उच्च शक्ती आपल्याला मार्गदर्शन करत आहे.
2. दीर्घकालीन विचार म्हणजे, एखादा खेळ एका वर्षासाठी नव्हे, तर दहा वर्षे किंवा अगदी आयुष्यभर खेळणे.
3. गुणवत्तेप्रती अढळ वचनबद्धता – उत्पादनाला स्वतःच बोलू द्या, जेणेकरून एक मौल्यवान वारसा मागे राहील.

तो म्हणाला, "मी काम करत नाही, हीच माझी जीवनशैली आहे."

ज्याप्रमाणे खेळाडू व्यायाम करतात, त्याचप्रमाणे हा माझा रोजचा दिनक्रम आहे.

हीच एका सामर्थ्यवान व्यक्तीची खरी मानसिकता असते.

हे असं नाही की, "मी दहा वर्षे कठोर परिश्रम करून निवृत्त होईन," तर हे असं आहे की, "हा माझ्या जीवनाचा अविभाज्य भाग आहे."

सामान्य लोक बिंगहट्टींकडून कसे शिकू शकतात? तीन व्यावहारिक दिशा.

मुलाखत पाहिल्यानंतर, मी तुम्हाला सात कारखाने बांधायला सांगत नाहीये, किंवा बुगाटीसोबत भागीदारी करायलाही सांगत नाहीये.

परंतु खालील तीन मुद्दे आजपासून सुरू करता येतील:

१. तुमचा "उभ्या एकीकरणाचा बिंदू" शोधा.

तुम्हाला सर्व काही करण्याची गरज नाही, पण तुम्ही स्वतः मुख्य कौशल्यांमध्ये प्रावीण्य मिळवलेच पाहिजे.

जर तुम्ही तुमचा स्वतःचा मीडिया प्लॅटफॉर्म चालवत असाल , तर कॉपीरायटिंग कौशल्ये ही तुमची मुख्य ताकद आहे; तुम्ही ते काम बाहेरच्यांना देऊ शकत नाही.

जेव्हा तुम्ही एखादे उत्पादन विकसित करत असता, तेव्हा वापरकर्त्याचा अनुभव हा तुमचा मुख्य केंद्रबिंदू असतो आणि तुम्ही त्याबाबतीत तडजोड करू शकत नाही.

जेव्हा तुम्ही व्यवसाय करता, तेव्हा ग्राहक संबंध हेच तुमचे मुख्य आधारस्तंभ असतात; त्यासाठी तुम्ही इतरांवर अवलंबून राहू शकत नाही.

स्वतःला विचारा: जर हे काम बाहेरून करून घेतले, तर माझ्याकडे काय उरेल?

२. तुमच्या उत्पादनाला एक कथा सांगू द्या.

केवळ 'कार्यप्रणाली किती शक्तिशाली आहेत' याचाच विचार करू नका.

आणि खरेदी केल्यानंतर ग्राहक याबद्दल इतरांना कसे सांगेल?

बिंगहट्टी यांची घरे केवळ आलिशान घरे नाहीत, तर 'मी बुगाटी टॉवरमध्ये राहतो' असे सांगणारी एक सामाजिक ओळख आहे.

तुमचे उत्पादन ग्राहकांना, "मला हे सांगावेसे वाटते" असे म्हणण्याची इच्छा निर्माण करू शकते का?

३. अपयश स्वीकारा, पण त्यावरच विचार करत बसू नका.

व्यवसाय सुरू करणे हा जुगार नाही, तर ती प्रयत्न आणि चुकांमधून शिकण्याची, सुधारणा करण्याची आणि अधिक प्रयत्न करण्याची प्रक्रिया आहे.

बिंगहट्टी यांनी अगदी स्पष्टपणे सांगितले: प्रयत्न करा, अपयशी व्हा, शिका, दुरुस्त करा, पुन्हा प्रयत्न करा.

पाच पायऱ्या, ज्यांपैकी एकही वगळता येणार नाही.

बहुतेक लोक पुरेसा प्रयत्न करत नाहीत म्हणून नाही, तर 'अपयशा'च्या क्षणी हार मानतात म्हणून हरतात.

शेवटी, मला हे सांगायचे आहे की

ही मुलाखत पाहिल्यानंतर, मला सर्वात मोठा धडा हा मिळाला की, "तो अप्रतिम आहे," हे नाही, तर "यशामागील तर्क इतका सोपा आहे, तरीही फार कमी लोक शेवटपर्यंत चिकाटीने प्रयत्न करण्यास तयार असतात."

बिंगहट्टी काही अलौकिक बुद्धिमत्तेचा नाही, किंवा तो श्रीमंत कुटुंबात जन्मलेलाही नाही.

तो इतरांपेक्षा अधिक इच्छुक होता, इतकंच.

• मुख्य कौशल्ये हातात ठेवा
• उत्पादनाला स्वतःच बोलू द्या
• अपयशाला प्रक्रियेचाच एक भाग माना.
• आपल्या करिअरला आयुष्यभराची जीवनशैली माना.

या अशा गोष्टी आहेत ज्या आपण दोघेही करू शकतो.

फरक फक्त एवढाच आहे की, जे धोके पत्करण्याची इतरांची हिंमत होत नाही, ते पत्करण्याची तुमची तयारी आहे की नाही.

तुम्हीही ही मुलाखत पाहिली असेल, तर कमेंट करून सांगा की तुम्हाला त्यातला कोणता भाग सर्वात जास्त भावला.

मी हे स्वतःला प्रोत्साहन देण्यासाठी, आणि जे शेवटपर्यंत वाचतील त्यांच्यासाठीही पोस्ट करत आहे.