या आठवड्याच्या शेवटी, मी एका मित्रासोबत जेवलो, जो नुकताच वडील झाला आहे.
तो एक आनंदी स्वभावाचा माणूस होता, पण आम्ही गप्पा मारत असताना त्याने अचानक एक उसासा टाकला आणि मला म्हणाला, "मला आता सर्वात जास्त भीती ही नाही की माझ्या मुलाला चांगल्या विद्यापीठात प्रवेश मिळणार नाही, तर ही आहे की वीस वर्षांहून अधिक काळ कठोर अभ्यास करूनही, त्याची अवस्था अशी होईल की त्याला कधीही काढून बदलता येईल."
मी क्षणभर स्तब्ध झालो.
हे ऐकायला जरा कठोर वाटेल, पण जर तुम्ही ते चुकीचे आहे असे म्हणालात, तर असे वाटते की तुम्हाला त्यात काहीच चूक सापडत नाही.
त्याच्या बोलण्यानंतर, मला अचानक एका गोष्टीची जाणीव झाली जी खरंतर खूप महत्त्वाची होती.
जर आपण लोकांना उत्पादने म्हणून वागवले, तर आपण त्यांचे मानकीकृत आणि अमानकीकृत उत्पादनांमध्ये वर्गीकरण करू शकतो.
माझ्या मते, प्रत्येक नोकरदार व्यक्तीने आणि प्रत्येक पालकाने ही वर्गीकरण पद्धत काळजीपूर्वक ऐकण्यासारखी आहे.
प्रमाणित उत्पादने समजायला सोपी असतात.
बाजारपेठ मोठी आहे, मागणी जोरदार आहे आणि उत्पादन बॅचमध्ये केले जाते व असेंब्ली लाईनद्वारे वितरित केले जाते.
कॅशियर, ज्युनियर प्रोग्रामर, ज्युनियर ग्राफिक डिझायनर, ज्युनियर अकाउंटंट, बेसिक ई-कॉमर्स ऑपरेशन्स – ही सर्व पदे सरतेशेवटी एक प्रमाणित उत्पादनंच आहेत.
तुमच्यासारख्या शंभर लोकांच्या गटातून तुमची निवड झाली आहे.
जे सर्वात स्वस्त आणि वापरायला सर्वात सोपे असेल ते खरेदी करा.
कंपन्यांसाठी, प्रमाणित प्रतिभा ही यंत्रातील एका दातापेक्षा वेगळी नसते.
जर स्क्रूला गंज लागला असेल, तर तो काढून टाका, त्याच्या जागी दुसरा लावा, म्हणजे मशीन चालू राहील.
आणि तुमच्या लक्षात आले आहे का की एआयच्या या लाटेमुळे सर्वात आधी प्रमाणित उत्पादन क्षेत्रावर परिणाम होत आहे?
सेल्फ-सर्व्हिस चेकआउट्समुळे कॅशियर वापरत असलेल्या नेहमीच्या उत्पादन श्रेणीचा एक मोठा भाग व्यापला गेला आहे.
कोपायलट आणि क्लॉड कोड सारख्या तंत्रज्ञानाच्या उदयानंतर, मूलभूत CRUD ऑपरेशन्स लिहिणाऱ्या अनेक ज्युनियर प्रोग्रामर्सच्या कामाचा भार लक्षणीयरीत्या कमी झाला आहे.
ग्राफिक डिझाइनच्या बाबतीत, एकदा मिडजर्नी सुरू झाल्यावर, मोठ्या प्रमाणात प्रतिमा तयार करणाऱ्या ज्युनियर ग्राफिक डिझायनर्सचे दर लक्षणीयरीत्या कमी होतील.
तुम्ही याबद्दल कोणाशी युक्तिवाद करू शकता?
ही एक लक्षात ठेवण्यासारखी गोष्ट आहे. मी असे म्हणत नाही की ही पदे उद्याच नाहीशी होतील; मला तसे म्हणायचे नाही.
मला हे सांगायचं आहे की, एआयने प्रमाणित उत्पादनांची मर्यादा आणखी खाली आणली आहे.
मानकीकृत उत्पादनांमधली सर्वात मोठी समस्या त्यात लागणाऱ्या श्रमाची नसून, प्रीमियम किंमतीच्या अभावाची आहे.
जर तुम्ही प्रमाणित उत्पादन तयार करत असाल, तर तुम्हाला स्वतःच्या किंमती ठरवण्याचा अधिकार नसतो.
कारण खूप जास्त पर्याय आहेत.
जेव्हा पुरवठा मागणीपेक्षा जास्त असतो, तेव्हा किंमत खरेदीदाराद्वारे ठरवली जाते.
ही सर्वसामान्य गोष्ट आहे, आणि ही एक प्रकारची क्रूरच सर्वसामान्य गोष्ट आहे.
ही विभागणी पद्धत भरती प्रक्रियेतही विशेषतः दिसून येते.
कल्पना करा की तुम्ही कंटेंट क्रिएशनच्या पदासाठी मुलाखती घेत आहात आणि तुमच्याकडे दोन उमेदवार आहेत ज्यांचे रेझ्युमे खूप सारखे दिसतात. दोघांचीही औपचारिक शैक्षणिक पार्श्वभूमी आहे, त्यांना कंटेंट लिहिता येतो आणि अकाउंट्सचा अनुभव आहे.
पण जेव्हा तुम्ही त्यांच्याशी बोलता, तेव्हा त्यांच्यापैकी एक जण फक्त 'मी किती लेख लिहिले आहेत' आणि 'माझ्या लेखांना किती व्ह्यूज मिळाले आहेत' याबद्दलच बोलतो, तर दुसरा एखादा विषय व्हायरल का होऊ शकतो, त्यामागे कोणत्या प्रकारच्या भावना असतात आणि सर्वाधिक प्रतिसाद मिळवण्यासाठी ते केव्हा प्रकाशित करावे, याबद्दल सहजपणे सांगतो.
अंदाज लावा मला कोण हवं आहे.
पहिल्याइतकं सुंदर लिहिलेलं नसलं तरी मला दुसरं हवं आहे.
कारण पहिले उत्पादन मानक आहे.
त्याच्या जागी त्याच्यासारख्या शंभर लोकांना ठेवता येईल.
दुसरे म्हणजे, त्याने आधीच हळूवारपणे दुसरे कौशल्य विकसित करण्यास सुरुवात केली आहे: मानवी स्वभावाची समज.
ज्या गोष्टीने मला खरोखरच चकित केले, ती ही होती की माझ्या अचानक लक्षात आले की, जेव्हा मी लोकांची निवड करत असतो, तेव्हा मी कधीही सर्वसामान्य उत्पादने निवडत नाही; तर मी यावर बाजी लावतो की कोणती व्यक्ती असे काहीतरी तयार करू शकेल जे इतर करू शकत नाहीत.
म्हणून, मला ती भीती समजते जी एका वडिलांना वाटते की त्यांचे मूल एक निरुपयोगी वस्तू बनेल.
मग आपण काय करायला पाहिजे?
एका सामान्य माणसाचं आयुष्य म्हणजे एखाद्या यंत्रातील चाकासारखं आहे का, जे कधीही बदलता येऊ शकतं?
चांगली बातमी ही आहे की, नाही.
माझा खरोखर विश्वास आहे की हा मार्ग लोकांच्या विचारापेक्षा खूपच अधिक व्यापक आणि सोपा आहे.
जर तुम्ही तुमच्या सध्याच्या कौशल्यामध्ये आणखी एक, अगदी एकच कौशल्य जोडले आणि ते तुमच्या मूलभूत कौशल्यांशी जोडले, तर तुम्ही एक सामान्य उत्पादन राहणार नाही.
तुम्ही अंतिम हुकमी पत्ता बनला आहात.
हे केवळ पोकळ शब्द नाहीत; मी यामागचे कारण सविस्तरपणे समजावून सांगतो.
तुमच्या लक्षात आले का की येथे १ अधिक १ बरोबर २ होत नाही?
कोड लिहू शकणारे लोक सर्वत्र आहेत.
कार्यप्रणाली समजणारे अनेक लोक आहेत.
पण बाजारात अशी व्यक्ती अत्यंत दुर्मिळ आहे, जी कोड लिहू शकते आणि ऑपरेशन्सही समजू शकते.
दुर्मिळता हेच प्रीमियमचे स्रोत आहे.
त्यांनी जे निर्माण केले ते केवळ 'कोड' आणि 'ऑपरेशन्स' या दोन वेगळ्या भागांचे संयोजन नव्हते, तर ती एक नवीनच गोष्ट होती, जी एक व्यक्ती देऊ शकली नसती.
तो लिहित असलेल्या कोडला स्वाभाविकपणेच माहित असते की त्याने विकासाचे कोणते उद्दिष्ट साध्य करायचे आहे.
त्याच्या ऑपरेशन्सच्या पार्श्वभूमीमुळे, कोणती वैशिष्ट्ये तांत्रिकदृष्ट्या शक्य आहेत आणि कोणती केवळ एक दिवास्वप्न आहेत, याची त्याला नैसर्गिक समज आहे.
कंपन्या अशा व्यक्तीला 'एक साधा स्क्रू बदलण्या'च्या तर्काने वागवू शकत नाहीत.
कारण आम्हाला तंतोतंत सारखेच दुसरे काही सापडले नाही.
तर, सरतेशेवटी, कौशल्य संचयनाची कल्पना तुम्हाला एक मानक उत्पादन बनण्यासाठी अधिक मेहनत करायला लावण्याबद्दल नाही, तर तुम्हाला त्या मानक उत्पादनांच्या गटातून पूर्णपणे बाहेर पडू देण्याबद्दल आहे.
यानंतर, मी माझ्या आजूबाजूला प्रत्यक्षात पाहिलेल्या काही संयोजनांची यादी देईन, आणि मला वाटते की त्यातील प्रत्येक संयोजन खूपच कल्पक आहे.
ऑपरेशन्स समजणारा प्रोग्रामर.
माझा एक मित्र आहे जो अशा प्रकारचा माणूस आहे.
तो कदाचित तांत्रिकदृष्ट्या सर्वात हुशार नसेल, पण त्याची विचारसरणी उत्पादनाभिमुख आहे आणि त्याला विकासाची उत्तम जाण आहे. नफा मिळवण्यासाठी त्याचे काम कोणत्या दिशेने जात आहे, हे बॉसला लगेच कळते.
अशा प्रकारची व्यक्ती पगाराच्या बाबतीत केवळ तांत्रिक पार्श्वभूमी असलेल्या लोकांशी स्पर्धा करू शकत नाही, परंतु तांत्रिक आणि व्यावसायिक अशा दोन्ही जबाबदाऱ्या असलेल्या भूमिकेत तो बहुतेक लोकांना सहज हरवेल.
सौंदर्यशास्त्र जाणणाऱ्या कार्यप्रणाली.
आधुनिक कामकाज आता केवळ सोशल मीडियावर पोस्ट करून पूर्ण करता येण्यासारखे राहिलेले नाही.
केवळ कॉपी लिहिणाऱ्या ऑपरेशन्स मॅनेजरच्या तुलनेत , लेआउट, कलर ॲडजस्टमेंट, शूटिंग आणि एडिटिंग करू शकणाऱ्या ऑपरेशन्स मॅनेजरला बॉसच्या नजरेत अजिबात महत्त्व दिले जात नाही .
जेव्हा सौंदर्यशास्त्र आणि कार्यप्रणाली एकत्र येतात, तेव्हा त्याची किंमत अवास्तवपणे जास्त असू शकते.
विक्रीची जाण असलेला ग्राफिक डिझायनर.
मला पूर्वी वाटायचं की ग्राफिक डिझायनर फक्त गरजा स्वीकारून प्रतिमा तयार करतात.
नंतर, माझी एका मित्राशी भेट झाली जो ई-कॉमर्समध्ये काम करत होता. त्याला वस्तू कशा विकायच्या हे माहीत होतं, त्यामुळे त्याला हेही माहीत होतं की त्याने पोस्ट केलेला प्रत्येक फोटो वापरकर्त्यांना त्यावर क्लिक करण्यास प्रवृत्त करणारा असला पाहिजे.
तो डिझाइन करत नव्हता; तो सौदा पूर्ण करण्यासाठी डिझाइन करत होता.
या पातळीची समज केवळ ग्राफिक डिझायनर्सकडून दिली जाऊ शकत नाही.
परदेशी भाषा बोलणारा तंत्रज्ञ.
ऐकायला विशेष वाटत नाही, नाही का?
पण तुम्हाला माहित आहे का की सध्या परदेशातील काम किती लोकप्रिय आहे? जे कष्टकरी कामगार परदेशी भाषा बोलू शकतात आणि शारीरिक श्रमात पारंगत आहेत, ते आग्नेय आशिया आणि मध्य पूर्वेतील बांधकाम स्थळांवर चीनमधील त्यांच्या समकक्ष कामगारांपेक्षा कित्येक पटींनी जास्त कमाई करू शकतात.
कौशल्ये आणि भाषेच्या संयोगाने लोकांना थेट एका वेगळ्या बाजारपेठेत पोहोचवले.
एआय वापरण्यात पारंगत असलेले विविध कार्यरत व्यावसायिक.
मला याचा विशेष उल्लेख करावाच लागेल, कारण ही सर्वात स्फोटक आहे आणि मी जे काम करतो त्याच्याशी सर्वात जास्त संबंधितही आहे.
मी एआय क्षेत्रात काम करतो, त्यामुळे या वर्षी झालेल्या बदलांची मला चांगलीच जाणीव आहे.
क्लॉड कोड वापरून पुनरावृत्ती होणारी कामे स्वयंचलित करू शकणारा प्रशासक आणि ती सर्व कामे स्वतःच्या हातांनी करणारा प्रशासक, हे दोघे मिळून कित्येक पटींनी जास्त उत्पादन देऊ शकतात.
उद्योग विश्लेषणासाठी डीपरसर्च कसे वापरावे हे माहीत असलेला ऑपरेशन्स व्यावसायिक, केवळ सर्च इंजिनवर अवलंबून असणाऱ्या व्यक्तीच्या पातळीवर नसतो.
एआय तुमची जागा घेण्यासाठी आलेले नाही; तर जे ते शिकण्यास इच्छुक आहेत, त्यांना विजय मिळवून देण्यासाठी ते आले आहे.
तुम्ही जर त्याला धोका म्हणूनच पाहत राहिलात, तर दुसरा कोणीतरी ते कार्ड घेऊ शकतो.
प्रत्येक संयोजन स्वतंत्रपणे पाहिल्यास विशेष क्रांतिकारक नाही, परंतु जेव्हा ते एकत्र येतात तेव्हा एक असा अभेद्य तट तयार होतो, ज्याची जागा इतर कोणीही घेऊ शकत नाही.
जसं मी आज करत आहे.
मी आमच्या टीमला इंटरनेटवरून आमचा स्वतःचा कंटेंट डेटा क्रॉल करायला, तो लार्क मल्टीडायमेंशनल टेबल्समध्ये साठवायला आणि नंतर थेट विश्लेषण करण्यासाठी AI वापरायला सांगितले.
पूर्वी, अशा प्रकारच्या कामासाठी पायथॉन जाणणारा एक डेटा विश्लेषक आणि डेटाचे विश्लेषण कसे करायचे हे माहीत असलेला एक ऑपरेशन्स व्यक्ती शोधावा लागत असे आणि ते दोघे मिळून तीन दिवस त्यावर काम करत असत.
आता, स्प्रेडशीट आणि एआयबद्दल थोडेफार ज्ञान असलेला एखादा सामान्य सहकारी ते एका दुपारमध्ये पूर्ण करू शकतो.
बघा, ही स्तरीकरणाची संकल्पना काही दूरची कल्पना नाही; ती प्रत्यक्ष कामात रोज घडत असते.
या संदर्भात बोलताना, मला माझ्या काही मित्रांची आठवण झाली जे खाद्यपदार्थांशी संबंधित सोशल मीडियावर काम करतात.
त्यांच्यापैकी बरेच जण वर्षाला लाखो रुपये कमावतात.
ते खूपच उत्तम स्वयंपाकी आहेत असं तुम्हाला वाटतं का?
ते नाही.
मी त्यांचे काळजीपूर्वक निरीक्षण केले आहे, आणि त्यांच्यापैकी बहुतेक जण, मुळात, स्वयंपाक करू शकणारे छायाचित्रकार आहेत.
त्यांच्यापैकी काही जण पूर्वी छायाचित्रकार होते, पण नंतर त्यांना फक्त इतरांचे फोटो काढण्यात रस नाही असे वाटल्याने, त्यांनी स्वतः स्वयंपाक करून स्वतःचे फोटो काढायला सुरुवात केली आणि अखेरीस ते प्रसिद्ध झाले.
त्यांच्यापैकी काही जण पोस्ट-प्रॉडक्शनच्या पार्श्वभूमीतून आलेले असून ते कंपोझिशन आणि लायटिंगमध्ये तज्ज्ञ आहेत; त्यांच्यासाठी स्वयंपाक हे केवळ एक माध्यम आहे.
बघा, छायाचित्रकार हे एक प्रमाणित उत्पादन आहे, आणि जर तुम्ही स्वयंपाकाच्या कौशल्यांना केवळ दैनंदिन कौशल्ये म्हणून पाहिले, तर तेही एक प्रमाणित उत्पादनच आहे. पण जर एखादा छायाचित्रकार स्वयंपाक करू शकत असेल आणि कॅमेऱ्यासमोर सहजतेचा स्पर्श देत असेल, तर हे संयोजन एक असे अप्रमाणित उत्पादन बनते जे वर्षाला लाखो रुपये कमवू शकते.
कधीकधी मला वाटतं की, व्हिडिओ चित्रित करणारी व्यक्ती कदाचित एखाद्या दुय्यम दर्जाच्या विद्यापीठातून पदवी घेतलेला एक सामान्य तरुण असेल, जो आपल्या भाड्याच्या खोलीत एक रिफ्लेक्टर लावत असेल आणि १८ व्यांदा स्फोट होणाऱ्या द्रवाचा क्षण नीट टिपता आला नाही म्हणून तक्रार करत असेल, त्याचबरोबर या महिन्यात आपला डेटा वापर आणखी थोडा वाढवता येईल का याचाही विचार करत असेल.
आपल्या स्वयंपाकाच्या कौशल्याने उदरनिर्वाह होईल असे त्याला कधीच वाटले नव्हते, पण दोन कौशल्ये एकत्र करून त्याला आयुष्यात एक व्यापक मार्ग सापडला.
अशा प्रकारची गोष्ट कोणत्याही प्रेरणादायी सुविचारापेक्षा अधिक प्रभावी ठरते.
तर मग, नेमकी कोणती व्यक्ती 'अमानक उत्पादन' म्हणून खऱ्या अर्थाने पात्र ठरते?
कारागीर, व्यवसाय व्यवस्थापक, वरिष्ठ विक्रेता, वरिष्ठ अभियंता, उत्पादन व्यवस्थापक, वरिष्ठ प्रोग्रामर, क्रिएटिव्ह डायरेक्टर, मूळ डिझाइनर, वरिष्ठ लेखापाल, ऑपरेशन्स डायरेक्टर.
या लोकांमध्ये एक समान गोष्ट आहे ती म्हणजे, ते आपापल्या क्षेत्रात अतुलनीय आहेत.
त्यांनी एका कौशल्यावर नव्हे, तर खोल आणि रुंद खंदक खोदण्याच्या दीर्घकालीन समर्पणावर विसंबून काम केले.
पण खरं सांगायचं तर, हा मार्ग अवघड आहे.
हे खूप अवघड आहे.
त्यासाठी वेळ, नशीब, एकाच गोष्टीप्रती असलेली निष्ठा आणि अनेकदा थोडी प्रतिभा लागते.
माझ्यासकट बहुतेक लोकांना केवळ याच एका मार्गावर अवलंबून राहून त्या पदापर्यंत पोहोचणे अवघड जाईल.
मला खात्री आहे की काही मित्र असा युक्तिवाद करतील की मी एकच गोष्ट अतिरेकीपणे करण्यावर लक्ष केंद्रित करणे चुकीचे आहे.
ओळ
नक्कीच.
पण विचार करा, उत्कृष्टतेची सर्वोच्च पातळी गाठलेल्या त्या मोजक्या लोकांच्या मागे किती वर्षे लोटली आहेत?
बहुतेक लोकांकडे त्या मार्गावर जबरदस्तीने जाण्यासाठी आवश्यक परिस्थिती किंवा नशीब नसते; ते बहुधा स्वतःला थकून घेतील आणि तरीही आपले ध्येय गाठू शकणार नाहीत.
म्हणून मला वाटले की, सामान्य लोकांनी केवळ अमानक उत्पादनांच्या अंतिम परिणामावर लक्ष केंद्रित करून ती बाजारात आणायला सुरुवात करू नये.
तो रस्ता खूपच चढणीचा आहे.
आपण सोपा मार्ग निवडूया, मी आधी उल्लेख केलेला दुसरा प्रकार: कौशल्य संचयन.
मला तुम्हाला एक गोष्ट मनापासून सांगायची आहे: नुसते पडून राहून कौशल्य मिळवता येत नाही.
त्याची इच्छा आहे की तुम्ही तो दुसरा विषय प्रत्यक्षात शिकावा.
केवळ दोन-चार छोटे व्हिडिओ पाहून तुम्हाला ते कळले आहे, असे समजू नका; त्यासाठी तुम्हाला प्रत्यक्ष सहभागी व्हावे लागेल, त्याचा वापर करावा लागेल आणि वास्तविक जीवनातील परिस्थितींमध्ये तुमची कौशल्ये अधिक विकसित करावी लागतील.
माझ्याप्रमाणेच, मी सुद्धा माझ्या एआय कंटेंट तयार करण्याच्या सुरुवातीच्या काळात खूपच अनाडी होतो.
जेव्हा ते नवीन साधन आले, तेव्हा मी पूर्णपणे गोंधळून गेलो होतो. "हे नक्की काय आहे?" असा विचार करत मी त्या इंटरफेसकडे शून्य नजरेने पाहत राहिलो.
पण मग मला एक गोष्ट लक्षात आली: जे लोक नवीन गोष्टी शोधण्यात थोडा जास्त वेळ घालवायला तयार असतात, ते सहा महिने किंवा वर्षभरानंतर एकाच जागी थांबून राहणाऱ्या लोकांपेक्षा पूर्णपणे वेगळे असतात.
सुरुवातीला हे थोडे अवघड वाटू शकते आणि हाताने करण्यापेक्षा जास्त वेळ लागू शकतो.
पण काही आठवड्यांच्या नियमित सरावानंतर तुमच्या लक्षात येईल की, तुमचा अधिकाधिक वेळ वाचत आहे.
मला यावर बोलण्याचा अधिकार आहे, कारण मीच या प्रक्रियेत सक्रियपणे सहभागी आहे.
आपण अगदी सुरुवातीच्या त्या मित्राकडे परत जाऊया.
त्याला ही चिंता वाटते की मुले अवयवांच्या सुटे भागांसारखी होतील.
मला त्याला हे सांगायचं आहे की, उगाच चिंता करू नकोस.
तुमचं मूल एखाद्या साचेबद्ध वस्तूसारखं बनेल याची चिंता करण्याऐवजी, तुम्ही त्याला लहानपणापासूनच एक गोष्ट समजावून दिली पाहिजे: या जगात खरं मूल्य हे नाही की तुमच्याकडे लाखो लोकांना माहीत असलेलं केवळ एकच कौशल्य आहे, तर हे आहे की तुम्ही अनेक कौशल्यांना एकत्र आणू शकता.
अर्थात, मला हे कबूल केलेच पाहिजे की मला स्वतःला मुले नाहीत आणि मी वर जे काही म्हटले आहे ते गेल्या अनेक वर्षांतील माझ्या निरीक्षणांवरून मी तयार केलेले एक मत आहे.
ते कदाचित बरोबर नसेल, पण मला वाटते की त्यावर विचार करणे योग्य आहे.
हे लिहित असताना मला अचानक ॲडम स्मिथची आठवण येते.
ते 'द वेल्थ ऑफ नेशन्स'चे लेखक आहेत.
त्यांनी दोनशे वर्षांहून अधिक वर्षांपूर्वी एक प्रस्ताव मांडला होता: श्रमविभागणी.
त्यांनी सांगितले की, एका सुईच्या उत्पादनाचे डझनहून अधिक प्रक्रियांमध्ये विभाजन करून आणि प्रत्येक व्यक्तीकडून केवळ एकच प्रक्रिया हाताळून, कार्यक्षमता कित्येक पटींनी वाढवता येते.
नंतर, फोर्डने असेंब्ली लाईन लागू केली, ज्यामुळे कारचे उत्पादन हजारो टप्प्यांमध्ये विभागले गेले आणि प्रत्येक कामगार आपले संपूर्ण आयुष्य एकाच प्रकारचा स्क्रू घट्ट करण्यात घालवू लागला.
कार्यक्षमता अविश्वसनीयपणे जास्त होती, पण त्यामुळे माणसे यंत्रातील केवळ एक भाग बनली.
स्मिथने श्रमविभागणीचे बीज पेरले आणि फोर्डने त्याचे जंगलात रूपांतर केले.
याच तर्काच्या आधारावर, औद्योगिक युगाने माणसांना उत्पादन प्रक्रियेच्या यंत्रातील एक भाग बनवले.
तुमच्याकडे जितकी कमी कौशल्ये असतील आणि तुम्ही जितके जास्त विशेषज्ञ असाल, तितकी तुमची जागा घेणे सोपे जाते, कारण बदलीचा खर्च कमी असतो.
पण आता बघा, एआयने हा तर्क आणखी एक पाऊल पुढे नेला आहे.
हे स्वतःच श्रमविभागणीचे एक उत्कृष्ट यंत्र आहे, जे प्रमाणित उत्पादनांची कामे अधिकाधिक वेगाने हाती घेते.
तर मग सामान्य लोक या प्रवाहाविरुद्ध कसा लढा देऊ शकतात?
स्मिथने उत्तर दिले नाही आणि फोर्डनेही दिले नाही.
पण मला वाटतं की, या प्रचंड यंत्रणेसमोर सामान्य माणसे कौशल्य संचयनाचा अस्त्र म्हणून वापर करू शकतात.
तुम्ही जितके पुढे जाल, तितके तुम्ही यंत्रातील एका भागासारखे कमी दिसू लागता; आणि तितकेच तुम्ही अशा व्यक्तीसारखे दिसू लागता, जिची कोणीही नक्कल करू शकत नाही.
काय तो महान काळ होता, माझ्या मित्रांनो.
शेवटी, मला फक्त एकच गोष्ट सांगायची आहे.
तुम्ही सध्या यंत्रणेतील एक लहान भाग आहात, याची भीती बाळगू नका.
जा, दुसरे एखादे कौशल्य शिक.
तो पत्ता तुमच्याच हातात आहे.
तुम्ही इथपर्यंत वाचले आहे, आणि जर तुम्हाला हे उपयुक्त वाटले असेल, तर कृपया लाईक आणि शेअर करा. जर तुम्हाला सर्वात आधी अपडेट्स मिळवायचे असतील, तर तुम्ही मला फॉलो देखील करू शकता! ⭐
माझा लेख वाचल्याबद्दल धन्यवाद. पुढच्या वेळी भेटूया.
आशा आहे की, चेन वेइलियांगच्या ब्लॉगवर ( https://www.chenweiliang.com/ ) शेअर केलेला "ब्रेकथ्रू टूल! कमबॅकसाठी स्किल स्टॅकिंग: हे दुसरे कौशल्य आत्मसात करा आणि तुमचे मूल्य दुप्पट करा" हा लेख तुम्हाला उपयुक्त ठरेल.
या लेखाची लिंक शेअर करण्यास हरकत नाही: https://www.chenweiliang.com/cwl-34657.html